Show must go on!

بورس اوراق بهادار و اقتصاد کلان

2004-08-24T17:36:00.000+04:30

بورس فقط برای سرمايه گزاران و شركتها يا همان سرمايه پذيران ، مفيد نيست . بورس منافعی هم برای اقتصاد ، به طور كلی دارد . منظور ما هم از اقتصاد كلان، اقتصاد به طور كل است، نه اجزای آن .

قبل از اينكه بپردازيم به اين منافع ، يك توضيح كوچك هم بد نيست داده شود : آنچه مطرح می شود ، اول در يك اقتصاد پويا و بعد در يك بازار بورس كارا ، مفهوم دارد . يعنی اگه يك سری از ويژگی هايی كه برای يك بازار سرمايه ذكر كرديم ، وجود نداشته باشه يا خاصيت هايی كه يك اقتصاد بايد داشته باشد، موجود نباشد ، انتظار تحقق اين خاصيت ها را هم نبايد داشته باشيم.

و اما خواص :

1. تجهيز منابع مالی از طريق فروش اوراق قرضه و سهام : يعنی شركتها با اين روش می توانند به جای دريافت وام از بانكها ، وجوه مورد نياز خود را از مردم قرض بگيرند ، با اين تفاوت كه نه سررسيدی برای بازپرداختش دارند و نه بهره ای بايد بپردازند . البته شركتها در قبال سهامدارانشان ، يعنی كسانی كه سهمی از سهام شركت را خريده اند ، تعهداتی هم دارند از جمله پرداخت سود ساليانه به آنان و اطلاع رسانی دقيق .

2. ايجاد احساس مشاركت عموم افراد جامعه در فعاليتهای توليدی و تجاری: اين خيلی مهم است كه افراد جامعه در يك شركت احساس مالكيت كنيم ، آن وقت است كه به محصولات و تحولاتش نيز احساس تعلق می كنيم . از همين رو ، هم خودمان كالاهايش را می خريم ، و هم ديگران را به خريد آنها تشويق می كنيم . چه تبليغی از اين بالاتر ؟! پس در اين صورت ، هر كس ، هر كاری از دستش بر بيايد می كند تا كيفيت محصولات شركت مورد علاقه اش بالا برود . ولی وای به حال شركتی كه نتواند مطالبات اين طرفدارانش را برآورده كند !

3. عملكرد بازار بورس به عنوان يك بازار كامل : اين بازار ، دارای تمامی شرايط بازار كامل (رقابتی بودن - ورود وخروج آزاد - يكسان بودن كالاها و... ) بوده و به عنوان بازار كامل ، امكان تحرك آزادانه و سالم منابع مالی را به وجود می آورد . اقتصاددانان خيلی به بازار های كامل علاقه دارند و درست يا غلط، فكر می كنند كه اين بازار ، برای همه چيز و همه كس ، مفيد است .

4.امكان تنبيه و تشويق مديران ، بر اساس كارآمدی آنها و با استفاده از ساز و كار طبيعی تغيير قيمتها : بدين ترتيب ، نزول دائم و غيرمنطقی قيمت يك سهم به دليل ناتوانی مديريت آن و زيان ده بودن شركت ، تامين نيازهای مالی برای آن شركت ، از طريق بورس را غير ممكن می سازد و بالعكس ، يك شركت سود آور ، قادر است به سهولت از طريق فروش سهام خود، تامين مالی شود . چه ملاكی از اين بهتر كه بازار و مجموعه ای از آدمها تعيين كنند كه كدام مدير يا حتی كدام شركت بماند و يا كدام رييس يا مجموعه نماند؟ البته يك بورس كارا و كامل هم برای اينكه جلوی بحرانهای جدی را بگيرد ، روشهايی دارد . به هر حال هميشه هم نمی توان مطمئن بود كه خرد جمعی درست عمل كرده ! پس عده ای هستند كه مامور خريد يا فروش سهام برخی شركتها می شوند تا از نوسان بی دليل قيمت آنها جلوگيری كنند . به هر حال پول دارند و می توانند ! اما اگه همين كار را هم نكنند ، برخی دلال های سود جو ، هميشه منفعت خواهند برد و عده ای آدم كم اطلاع هم دنبال آنها حركت می كنند و البته معمولا هم ضرر خواهند كرد . آن وقت است که همه كاسه كوزه ها اگه سر بورس نشكند، سر آن شركت بيچاره از همه جا بی خبر خواهد شکست!

به نقل از سایت بورس

چالش های حجم مبنا

2004-08-24T17:06:00.000+04:30

اين روزها بورس اوراق بهادار حال و هواى خوشى ندارد. بازارى كه مسئولان آن ادعاى رشد سالانه ۴۰ تا ۵۰ درصدى را مى كردند، در ارديبهشت ماه دچار افت ۶/۱ درصدى شد. تقريباً تمامى شاخص ها (به جز شاخص مالى) در اين دوره زمانى دچار افت شدند. اين روند نزولى تا چندى پيش نيز ادامه داشت. زمانى به اين نگرانى افزوده خواهد شد كه بدانيم سابقه تاريخى بورس نشانگر آن است كه بيش از ۷۰ درصد رشد سالانه بورس مربوط به سه ماهه آغازين سال است. با اين وصف چگونه مى توان از رشدهاى ۵۰ درصدى سخن گفت؟ دلايل بسيارى براى اين ركود وجود دارد. تغيير تيم اقتصادى دولت، استعفاى مديران بلندپايه وزارت اقتصاد و دارايى، تغيير تركيب مجلس شوراى اسلامى و از همه مهمتر بحث ارجاع پرونده هسته اى ايران به سازمان ملل متحد، همه و همه از عوامل تشديد كننده اين ركود هستند. علاوه بر اين واقعيت ها، شايعاتى نيز جو بازار را ملتهب تر كرده بودند. بركنارى دبير كل بورس، همكارى نكردن شركت هاى سرمايه گذارى، حمايت دبيركل از چند سهم خاص و... از اين دست شايعات بودند كه بر وخامت اوضاع اين بازار افزودند. اگر چه معتقديم كه تمام عوامل مورد اشاره در ركود بازار موثر بوده اند، با كمى دقت معلوم خواهد شد كه بيشتر عوامل فوق (به خصوص واقعيت ها) عواملى هستند كه در دست فعالان و مسئولان بازار نيست.

در فضاى كاملاً سياسى جامعه ما بديهى است كه ركود و نزول بازارى به اهميت بازار سرمايه نيز از ديد سياسى تحليل خواهد شد. همين مسئله باعث شده است كه عوامل بسيار مهمى كه قابل تغيير هستند و قطعاً در بهبود بازار اوراق بهادار نيز نقشى اساسى ايفا مى كنند، ديده نشوند. عواملى كه هم از نظر تاثير كمتر از عوامل بالا نيستند و هم بازار بر آنها كنترل دارد. يكى از اين عوامل حجم مبناست.

• فلسفه حجم مبنا

در اواسط سال گذشته تغييرات شديد شاخص ها، مسئولان بورس را برآن داشت كه تصميمات جديدى اتخاذ كنند. مسئله اين بود كه رشد شاخص نشان دهنده تغييرات واقعى ثروت عمومى سهامداران نبود. انبوه دارايى هاى محبوس شده، مالكيت ضربدرى، مالكيت هاى زيرمجموعه اى و بسيارى عوامل ديگر موجب شده بود كه تغييرات شاخص انعكاس واقعى روند بازار نباشد. (در حقيقت اين روند را با بزرگنمايى نشان دهد) تصور اين مسئله هنگامى كه بازار رو به افول بگذارد حتى مسئولان اقتصادى كشور را نگران كرده بود. واقعيت اين بود كه دليلى نداشت با معامله تعداد اندكى از سهام شركتى كه بيش از ۹۰ درصد آن محبوس شده بود كل شاخص به شكل محسوسى تغيير كند. تصميماتى كه از اوايل مهر ماه سال گذشته به مرحله اجرا در آمدند به نحوه محاسبه شاخص و حجم مبنا بر مى گردد. براى محاسبه شاخص به جاى محاسبه آخرين قيمت سهام در عدد شاخص مقرر شد از ميانگين موزون قيمت ها استفاده شود. فعالان بورس متقاعد شدند كه سهام فعال و قابل معامله در بورس نيز بايد دخيل شود. بنابراين تعيين شد كه يك سهم در صورتى بتواند در يك روز معاملاتى ۵ درصد نوسان قيمت داشته باشد كه حداقل ۱۵ درصد از سهام آن در طول يك سال معامله شود.

از آنجا كه روزهاى كارى هر سال ۲۵۰ روز است در هر روز بايد حداقل ۶ ده هزارم يك سهم معامله شود تا اين سهم بتواند ۵ درصد نوسان داشته باشد. اين شرايط تا ۱۶ فروردين سال جارى ادامه داشت تا اينكه بنابر استدلال مسئولان بورس به دليل افزايش گردش سهام تهران به ۲۱ درصد كل ارزش بازار در سال گذشته، حجم مبناى جديد از ۱۵ درصد به ۲۰ درصد سهام يك شركت افزايش پيدا كرد. بنابراين در يك روز كارى حداقل ۸ ده هزارم سهم بايد معامله شود تا اجازه تغييرات قيمت ۵ درصدى را در پايان معاملات يك روز داشته باشد. طراحان حجم مبنا به دنبال الگوبردارى از سهام شناور آزاد برآن شدند كه از افزايش قيمت به دليل سفته بازى و همچنين تاثيرگذارى معاملات كوچك بر بازار سهام بكاهند.

• تاثير حجم مبنا بر بازار

حجم مبنا نيز از آن دسته تصميماتى بود كه مزاياى كوتاه مدت آن، معايب بلندمدت آن را توجيه كرد و بدون مطالعه بر بازار حاكم شد. فعالان بازار نيز از همان روزهاى ابتدايى قلم به تعريف و تمجيد از حجم مبنا فرساييدند و اينگونه بازار اسير حجم مبنا شد و پس از چند ماه تاثيرات منفى خود را بر بازار گذاشت. در زير به برخى ايرادهاى اساسى حجم مبنا و مشكلات پديد آمده توسط آن (به خصوص افزايش حجم مبنا در ابتداى سال جارى) اشاره خواهد شد و خواهيم ديد كه بخشى از مشكلات فعلى بازار با تصميم گيرى درست قابل حل خواهد بود. با نگاهى گذرا و سطحى به مقوله حجم مبنا متوجه مى شويم كه هم محاسبه خود حجم مبنا و هم افزايش آن از ابتداى سال جارى، مبناى علمى و محاسباتى درستى ندارد. مسئولان بازار در استدلال افزايش حجم مبنا از ۱۵ درصد به ۲۰ درصد معاملات سالانه، رشد گردش سهام را عنوان كردند. فرض كنيد گردش سهام ۱۰۰ درصد يا نزديك به صفر درصد شود، آنگاه چگونه حجم مبنا را محاسبه مى كنند؟ از طرفى گردش سالانه ۱۵ درصد (يا ۲۰ درصد) در سال پايه استدلالى محكمى براى گردش روزانه ۶ ده هزارم (يا هشت ده هزارم) نيست.

چون ممكن است سهم شركتى در بسيارى روزها معامله نشود ولى طى يك سال داراى گردش بالايى باشد. علاوه بر ايرادهاى محاسباتى، استدلال افزايش حجم مبنا به واسطه افزايش گردش سهام در كل بورس منطقى به نظر نمى رسد. زيرا گردش كليه سهام به يك اندازه افزايش نيافته است. اگر سرعت گردش سهام در سال گذشته افزايش يافته به علت حجم بالاى خصوصى سازى و انجام معاملات چرخشى است كه به صورت عمده نبوده و قابل شناسايى نيستند. (معاملات چرخشى و عمده در محاسبه حجم مبنا نمى آيد.) اين معاملات عمدتاً به شكل تبانى انجام شده و توسط بورس بازان براى پر كردن حجم مبنا بوده است. سهام بسيارى شركت ها در گذشته گردش پايينى داشته اند، اما تحت تاثير فعاليت هاى سفته بازى قرار گرفته، گردش معاملات آنها چند صد درصد رشد كرده در حالى كه درصد مالكيت سهامدار عمده تغيير محسوسى نكرده است و فقط تعداد مشخصى از سهام بين چند سهامدار به منظور افزايش قيمت دست به دست شده است. بنابراين به نظر مى رسد اعمال حجم مبناى يكسان براى كليه سهام موجود در بورس اقدامى نادرست باشد. در يك بازار علاوه بر سود نقدى، سهامداران به شكل منطقى انتظار كسب سود از محل افزايش قيمت ها را نيز دارند.

بنابراين آنها به دنبال سهامى هستند كه با وجود حجم مبنا بتواند افزايش قيمت نيز داشته باشد و تمايل به خريد سهام شركت هايى پيدا مى كنند كه سرمايه كمترى داشته باشند و هر چه حجم مبنا افزايش بيشتر داشته باشد سهامداران دامنه انتخاب خود را محدودتر خواهند كرد و اين پديده باعث هجوم سرمايه گذاران به سمت سهام چند شركت خاص مى شود كه علاوه بر افزايش غيرمنطقى قيمت سهام اين شركت ها، موجب ايجاد صف خريد شده، مشكلات ديگرى در پى خواهد داشت. هر چه حجم مبنا را بالاتر ببريم (اتفاقى كه از ابتداى امسال افتاد)، اثر تورمى آن بر سهام شركت هاى كوچك تر بيشتر خواهد بود و اين در روند چند ماهه گذشته بورس كاملاً قابل ملاحظه است. در تابلو بورس شركت هايى وجود دارند كه با معاملات زير ده ميليون تومان مى توانند رشد ۵ درصدى داشته باشند و حتى اگر اين شركت ها تنها چند درصد سهم آزاد داشته باشند مى توانند به اين رشد برسند و اينجاست كه فلسفه حجم مبنا با سهم شناور آزاد نيز دچار تناقض مى شود.

وجود حجم مبنا موجب عدم استقبال بازار از سهام شركت هايى شده كه سرمايه بالايى دارند. زيرا با وجود افزايش حجم مبنا اين سهام رشد قيمتى نخواهند داشت و پر شدن حجم مبنا براى اين شركت ها به حجم نقدينگى زيادى نياز دارد. به عنوان مثال سهام شركت سايپا براى رسيدن حجم مبنا به حدود ۲ ميليارد تومان نقدينگى نياز دارد. از اين رو به رغم تعديل مثبت سود سهام اين شركت در بازار با كاهش قيمت مواجه شد. حال فرض كنيد سهام شركت بزرگى مانند ذوب آهن وارد بازار شود چه كسى براى آن خريد اقدام خواهد كرد، در حالى كه بايد معادل كل معاملات يك روز بورس اوراق بهادار روى اين سهم انجام شود تا اجازه افزايش قيمت داشته باشد؟

از طرف ديگر وجود حجم مبنا يك نگرش منفى براى افزايش سرمايه در سهامداران ايجاد خواهد كرد. به دليل اينكه با افزايش سرمايه تعداد سهام شركت بيشتر شده و به تبع آن حجم مبنا افزايش مى يابد كه اين امر براى سهامداران ناخوشايند خواهد بود. با ادامه روند موجود، سهامداران اقدام به فروش سهام شركت هاى با حجم مبناى بالا كرده و در شركت هاى كوچك تر سرمايه گذارى مى كنند. اين روند باعث انباشت نقدينگى نزد كارگزارى ها يا حساب هاى بانكى اشخاص شده است؛ زيرا به همان اندازه كه از طريق فروش سهام شركت هاى بزرگ نقدينگى ايجاد كرده اند، به دليل كمبود عرضه موفق به سرمايه گذارى در سهام شركت هاى كوچك نشده اند. اين گونه است كه برخى از فعالان بازار كمبود نقدينگى را بهانه اى براى ركود بازار مى دانند حال آنكه اصل مطلب چيز ديگرى است.

• چه بايد كرد

همان طور كه پيش از اين نيز گفته شد، حجم مبنا راه حلى موقت براى يك مشكل بازار بود و قرار بود به طور موقت به جاى سهم شناور آزاد قرار بگيرد (اگر چه اشاره شد كه اين دو، كاركرد يكسانى ندارد). هم اكنون نيز برداشتن ناگهانى حجم مبنا تاثيرات مثبتى بر بازار نخواهد داشت. همزمان با مطالعاتى كه براى تعيين سهم شناور آزاد صورت مى گيرد (اگر چنين مطالعاتى در جريان باشد) مى توان شركت ها را دسته بندى كرد و حجم مبناهاى متفاوتى را به شركت ها اختصاص داد. مثلاً شركت هاى بزرگ ۴ ده هزارم، شركت هاى متوسط ۶ ده هزارم و شركت هاى كوچك ۸ ده هزارم. اين پيشنهاد بسيار خام است و نيازمند مطالعه و دسته بندى دقيق تر است. مبادا بدون مطالعه، دوباره كارى كنيم كه چند ماه در مشكلات آن دست و پا بزنيم.

به نقل از سایت روزنامه شرق

مزاياي پذيرش شركت‌ها در بورس

2004-08-24T16:46:00.000+04:30

شركت‌هاي پذيرفته شده در بازار بورس، مي‌توانند براي تامين مالي برنامه‌هاي طرح و توسعه و سرمايه‌گذاري‌هاي جديد خود، اقدام به انتشار سهام جديد از طريق افزايش سرمايه كنند.

1.تامين مالي از طريق افزايش سرمايه به مراتب آسان‌تر و كم هزينه‌تر از تسهيلات و اعتبارات بازار پول بوده و به لحاظ زماني، بلند‌مدت مي‌باشد. البته شركت‌هاي بورسي، از ابزارهاي ديگري همچون انتشار اوراق قرضه نيز براي تامين مالي پروژه‌هاي سرمايه‌گذاري، مي‌توانند استفاده كنند.

2.كاهش ريسك نقدينگي : شركت‌هاي پذيرفته شده در بورس، به مراتب با ريسك كم‌تري مواجه‌اند. شركت‌هاي بورسي به محض برخورد با مشكل كمبود نقدينگي، مي‌توانند از طريق افزايش سرمايه و انتشار سهام جديد، ريسك نقدينگي را كاهش دهند.

3. برخورداري از معافيت مالياتي : شركت‌هاي پذيرفته شده در بورس، طبق قانون ماليات‌هاي مستقيم از معافيت‌ مالياتي 10 درصد برروي ماليات عملكرد برخوردارند. بر اين اساس شركت‌هاي بورسي، با نرخ 5/22 درصد مشمول ماليات مي‌شوند ( شركت‌هاي غير بورسي با نرخ 25 درصد) .

4. تعيين ارزش سهام شركت : ارزش سهام شركت‌هاي بورسي براساس عرضه و تقاضاي بازار تعيين مي‌گردد. قيمت سهام اين شركت‌ها هر روز با توجه به وضعيت شركت (اوضاع مالي، رشد توليد، كاهش هزينه‌ها، افزايش فروش و برنامه‌هاي طرح و توسعه) و وضعيت صنعتي كه شركت در آن قرار دارد، تعيين مي‌شود صاحبان سهام نيز از مزيت تعيين روزانه ارزش دارايي‌هايشان، توسط يك بازار رسمي بهره‌مند خواهند شد.

5. سهولت در تغيير تركيب سهامداري و انتقال مالكيت تركيب سهامداران (عمده، خرده) : شركت‌هاي بورسي، با عنايت به داد‌و ستد سهام آن‌ها در بازار، دايما در حال تغيير است. البته سرعت و ميزان تغيير بستگي به درجه نقدينگي سهام شركت دارد. براي سهامداران شركت پذيرفته شده در بورس، امكان فروش يا خريد سهام بيش‌تر شركت در راستاي تصميم‌گيري در خصوص ارزش و تركيب دارايي‌ها و ثروت‌شان، وجود دارد.سهامداران شركت بورسي از طريق بازار با توجه وضعيت كنوني و‌ آينده شركت، نسبت به ادامه سهامداري و يا انتقال مالكيت تصميم گرفته و اقدام به خريد يا فروش سهام شركت مي‌كنند.

6. افزايش اعتبار داخلي و بين‌المللي : شركت‌هاي بورسي با عنايت به معيارها و فرآيند پذيرش (معيارهاي سودآوري و ارائه صورت‌هاي مالي معتبر) و خريد و فروش سهام آن‌ها و در نتيجه تغيير در تركيب سهامداران، اعتبار داخلي و بين‌المللي پيدا مي‌كنند. ارزيابي دائمي عملكرد شركت در بازار و حساسيت فعالان بازار بورس نسبت به فعاليت‌ها و برنامه‌هاي شركت، زمينه‌هاي اعتبار مذكور را مهيا مي‌سازد.

7. سهولت در استفاده از تسهيلات بانكي و يا ساير ابزارهاي تامين مالي : شركت‌هاي بورسي به‌دليل كسب اعتبار و رعايت قوانين و مقررات بازار بورس در چارچوب رعايت اصول و موازين استانداردهاي حسابداري و مالي و گام برداشتن در مسير پويايي، تحول و سودآوري روز افزون براي استفاده از اعتبارات بانكي از تسهيلات ويژه‌اي برخوردارند. سقف تسهيلات بانكي براي شركت‌هاي پذيرفته شده در بورس بيش‌تر از شركت‌هاي غير بورسي است.

8. ارائه معيارهاي جديد براي ارزيابي عملكرد : مديريت شركت علاوه بر استفاده از معيارهايي همچون نسبت بازده حقوق صاحبان سهام، دارايي‌ها، سود، فروش و گردش دارايي‌ها، براي ارزيابي عملكرد مديريت شركت‌هاي بورسي، ابزارهايي همانند تغييرات ارزش سهام، بازده سهام و نسبت قيمت به درآمد، نيز به‌كار مي‌رود. البته با استفاده از معيارهاي ارائه شده، شركت را مي‌توان با ساير شركت‌هاي فعال در آن صنعت مقايسه نمود.

9. افزايش توان رقابتي و سهم از بازار : با عنايت به مقايسه شركت‌ها در يك صنعت مورد نظر توسط تحليلگران بازار بورس و تصميم‌گيري سرمايه‌گذاران نسبت به خريد يا فروش سهام، شركت‌هاي بورسي در يك شرايط رقابتي قرار مي‌گيرند. از طرف ديگر با افزايش شناخت مردم نسبت به شركت و محصولات آن در بازار، افزايش سهم شركت از بازار (فروش محصولات) امكانپذير مي‌گردد.پذيرش شركت‌ها در بورس و امكان خريد و فروش سهام آن‌ها در يك بازار رسمي، درجه انعطاف‌پذيري و آينده‌نگري شركت را افزايش داده و از طريق قرار گرفتن در فرآيند سودآوري بيش‌تر و استفاده از روش‌هاي نوين، پويايي و تحول شركت را امكان‌پذير مي‌سازد.ورود شركت‌هاي جديد به بازار بورس در راستاي راهبرد توسعه كمي بازار سرمايه، علاوه بر ايجاد زمينه‌هاي ارتقاي جايگاه بورس اوراق بهادار در فرآيند توسعه اقتصاد ملي، فرآيند توسعه صنعتي را تسهيل نموده و تخصيص بهينه منابع رامهيا مي‌سازد.

به نقل از سایت روزنامه صبح اقتصاد

منافع صرف سهام

2004-08-24T16:09:00.000+04:30

صرف سهام تفاوت قيمت اسمى و قيمت فروش يك سهم توسط شركت است. هنگامى كه پذيره نويسى افزايش سرمايه بر اساس قيمت بازار سهم انجام مى شود اصطلاحاً گفته مى شود افزايش سرمايه از طريق صرف سهام انجام شده است. در اين صورت اين اضافه ارزش حاصل شده (مازاد قيمت بازار به قيمت اسمى) در ترازنامه ذيل حسابى تحت عنوان صرف سهام نشان مى دهد. بنابر اين صرف سهام از محل افزايش سرمايه و انتشار سهام جديد به قيمتى بيش از قيمت اسمى حاصل مى شود و از ديدگاه شركت، جزء منابع تامين مالى محسوب مى شود.
در ماده ۱۶۰ قانون تجارت آمده است : شركت مى تواند سهام جديد را برابر مبلغ اسمى بفروشد يا اينكه مبلغى علاوه بر مبلغ اسمى سهم به عنوان اضافه ارزش سهم از خريدار دريافت كند. شركت مى تواند عوايد حاصل از اضافه ارزش سهام فروخته شده را به اندوخته منتقل سازد يا نقداً بين صاحبان سهام سابق تقسيم كند يا در ازاى آن سهام جديد به صاحبان سهام سابق بدهد.

افزايش سرمايه با صرف سهام مى تواند با صدور حق تقدم خريد سهام يا سلب حق تقدم از سهامدار موجود و عرضه عمومى سهم همراه باشد . معمولاً براى ايجاد جذابيت در پذيره نويسى، قيمت پذيره نويسى تا حدى كمتر از قيمت بازار يا همراه با تخفيف نسبت به قيمت بازار تعيين مى شود. اما به هرحال به منظور تحقق كامل برنامه افزايش سرمايه با صرف ، شركت بايستى براى باقيمانده احتمالى سهام پذيره نويسى نشده شخص يا اشخاص حقيقى يا حقوقى را كه قبلاً متعهد شده اند، معرفى كند. پذيره نويسى سهام جديد در خارج از بورس انجام مى شود و به آن كارمزد تعلق نمى گيرد.

• مصارف صرف سهام

مطابق ماده ۱۶۰ قانون تجارت كه به آن اشاره شد، مصارف صرف سهام توسط شركت ها به شرح زير است:

۱- تقسيم نقدى صرف سهام بين سهامداران قبلى: در اين ارتباط لازم است شركت به اطلاع صاحبان سهام برساند كه سود نقدى توزيع شده از محل صرف سهام يا بازده سرمايه است نه از محل فعاليت عملياتى و بازرگانى شركت و با توزيع نقدى صرف سهام ميان سهامداران قبلى چيزى جز افزايش سرمايه به قيمت اسمى نصيب شركت نخواهد شد.

۲- توزيع سهام جديد ميان سهامداران جديد به ازاى صرف سهام : در اين مورد برابر حساب صرف سهام، سهام جديد به قيمت اسمى منتشر و به سهامداران قبلى داده مى شود. به نظر مى رسد پس از توزيع سهام جديد، نتيجه اين نوع افزايش سرمايه براى شركت برابر با افزايش سرمايه به قيمت اسمى است.

۳- انتقال صرف سهام به اندوخته شركت : در اين مورد صرف سهام همانند ساير حساب هاى اندوخته شركت ، ذيل حقوق صاحبان سهام قرار مى گيرد و متعلق به كليه سهامداران اعم از قبلى و جديد مى شود. اين نوع مصرف صرف سهام مورد نظر و توجه شركت ها و سازمان بورس است كه با تامين مالى صرف سهام پشتوانه و بنيه مالى شركت براى انجام طرح ها و پروژه ها و سرمايه گذارى قوى مى شود.

در گذشته در بازارهاى توسعه يافته مالى شركت ها براى تامين مالى بلندمدت مورد نياز براى اجراى طرح ها و پروژه هاى خود اقدام به افزايش سرمايه و انتشار سهام به قيمت اسمى مى كردند كه از اين رهگذر تنها به ميزان قيمت اسمى هر سهم نصيب شركت مى گرديد و مازاد قيمت اسمى تا قيمت بازار نصيب سهامداران مى شد. از اين رو شركت ها براى تامين نياز هاى مالى خود مجبور به افزايش پى در پى سرمايه و انتشار سهام در حجم زياد بودند كه اين امر سبب كاهش EPS و رقيق شدن بيش از حد قيمت سهم در بازار مى شود. طى دو دهه گذشته اكثر شركت ها در بازارها به سمت افزايش سرمايه از طريق صرف سهام رفته اند تا تامين نيازهاى سرمايه اى خود را با كمترين افزايش تعداد سهام انجام دهند.

امروزه با توجه به مزيت ها و منافع افزايش سرمايه از طريق صرف سهام در بازار هاى توسعه يافته كمتر شركتى يافت مى شود كه افزايش سرمايه از طريق قيمت اسمى انجام دهد. در ايران هرچند در قانون اصلاحيه ماليات ها مصوب ۲۷/۱۱/۱۳۸۰ اندوخته صرف سهام را مشمول ماليات مقطوع نيم درصدى كرده است اما تمام شركت ها افزايش سرمايه را همچنان با قيمت اسمى انجام مى دهند.به نظر مى رسد اين اقدام به دليل عدم آگاهى و شناخت شركت ها از اين نوع افزايش سرمايه و بعضاً ملاحظات خاص سهامدار عمده اصلى شركت ها است كه بعداً بيشتر به آن مى پردازيم.

با توجه به اينكه سهامداران عمده اغلب شركت هاى حاضر در بورس اوراق بهادار تهران را اشخاص حقوقى شامل شركت هاى سرمايه گذارى، سازمان ها، نهادها و... تشكيل مى دهند معمولاً اشخاص حقوقى كمتر با افزايش سرمايه از محل آورده نقدى به طور مطلق را در دستور كار قرار مى دهند. مگر اينكه شركت سرمايه پذير فرصت هاى مطلوبى براى رشد دارا باشد يا نيازمند اصلاح ساختار مالى باشد. افزايش هاى سرمايه عمدتاً از محل مطالبات سهامداران نزد شركت كه همانا DPS است انجام مى شود. به هرحال تصميم گيرى در مورد افزايش سرمايه با صرف سهام و اجرايى شدن آن محصول تعادل منافع ذى نفعان صرف سهام است لذا شناخت آنها و انتظاراتشان بسيار مهم است.

• ذى نفعان صرف سهام

انجام افزايش سرمايه از طريق صرف سهام جداى از روش هاى اجرايى و حسابدارى آن نيازمند وجود شرايط مناسب بازار، تامين نظر و منافع سهامداران و ويژگى ها و جذابيت هاى شركت مربوط است به عبارت ديگر امكان پذيرشدن افزايش سرمايه با صرف سهام مستلزم تامين خواسته هاى ذى نفعان مربوط است كه عبارتند از :

۱- شركت : شركت ها علاقه مند هستند با كمترين سهام منتشره بيشترين تامين مالى بلندمدت بدون سررسيد را انجام دهند و با اينكار بدون افزايش ريسك سهام شركت، بر سودآورى و اعتبار شركت بيفزايند.

۲- سهامدار عمده اصلى : سهامدار اصلى شركت كه كنترل و مديريت شركت را در دست دارد بسيار علاقه مند است كنترل شركت را همچنان حفظ كند و درصد سهام مديريتى اش كاهش نيابد (به ويژه زمانى كه درصد سهام مديريتى آنها شكننده و در حداقل ممكن براى مديريت است) ضمناً با افزايش سرمايه از طريق صرف سهام در اغلب موارد مجبور به آورده نقدى به شركت نباشد.

۳- بازار سهام : سهام مورد نظر بايد در شرايط پذيره نويسى مورد اقبال بازار باشد. افزايش سرمايه با صرف سهام بايد فرصتى را پيش روى بازار بگذارد . دورنماى مثبتى از سودآورى بالقوه در آينده ، انتظارات مثبت از افزايش قيمت سهم و يا تخفيف مناسب در قيمت پذيره نويسى نسبت به قيمت بازار در بر داشته باشد.

۴- سهامداران جزء: سهامداران جزء همواره به دنبال بازدهى بيشتر هستند بنابراين در پى اين هستند كه از محل صرف سهام بازدهى سريعى نصيبشان شود و نگرانى خاصى در كاهش درصد مالكيتشان در شركت ندارند.

بنابراين تحقق افزايش سرمايه از طريق صرف سهام مستلزم پكيجى است كه منافع همه ذى نفعان را به طور نسبى تامين كند و شرايط برنده _ برنده براى تمامى ذى نفعان برقرار كند.

• ملاحظات ذى نفعان صرف سهام

۱- ملاحظات سهامدار اصلى : به نظر مى رسد مهم ترين مولفه افزايش سرمايه با صرف خواست سهامدار اصلى است. در آن دسته شركت هايى كه درصد سهام مديريتى شكننده و متزلزل است، سهامدار اصلى شركت يك نگرانى كلى در اين نوع افزايش سرمايه دارد و آن اينكه نگران از دست دادن كنترل شركت است. در صورتى كه سهامدار اصلى برنامه اى براى مشاركت در افزايش سرمايه نداشته باشد درصد سهام مديريتى اش كاهش مى يابد و احتمالاً كنترل شركت را از دست مى دهد. اما چنانچه اين نگرانى سهامدار اصلى منتفى باشد و يا درصد سهام مديريتى شركت به طور مطلق در اختيار سهامدار اصلى بوده، بر شركت تسلط داشته باشد هيچ گونه نگرانى در مورد افزايش سرمايه از ناحيه سهامدار اصلى وجود ندارد و حتى در صورت عدم مشاركت در افزايش سرمايه همچنان كنترل شركت را در اختيار خواهد داشت.

۲- بازار سهام: مسلماً هنگامى برنامه افزايش سرمايه با صرف با موفقيت انجام مى شود كه شرايط بازار ، آن رشته صنعت و شركت مربوط از ديدگاه سرمايه گذاران مثبت باشد يا به عبارت ديگر جو بازار داغ باشد. در يك بازار رو به پايين كه هر روز شاخص ها با افت مواجه هستند و دورنماى مثبتى در آن وجود ندارد يا چشم انداز خوبى براى سهم در بازار متصور نيست برنامه افزايش سرمايه با صرف كمتر با موفقيت قرين است . بنابراين شرط موفقيت در افزايش سرمايه با صرف، وجود جو مثبت در بازار و سهم مورد نظر است.

۳- شركت : به هر حال جذابيت ها و ويژگى هاى شركت، اقبال بازار و سرمايه گذاران را به آن سهم پديد مى آورد. و مهم ترين عامل جذابيت سهم پتانسيل رشد سودآورى و افزايش قيمت سهم در آينده است. شركت هايى كه داراى پتانسيل رشد فزاينده و مزيت رقابتى هستند بيشتر مورد توجه بازار قرار دارند. اما در كنار اين عوامل عامل نقدشوندگى سهم در بازار نيز از اهميت ويژه اى برخوردار است. نقدشوندگى بالا ، همواره سهم را در كانون توجه سرمايه گذاران قرار مى دهد.

البته بايد در نظر داشت نسبت قيمت بازار به قيمت اسمى نيز گوياى ظرفيت افزايش سرمايه با صرف است . هر قدر نسبت قيمت بازار به قيمت اسمى بزرگتر باشد شركت براى تامين نيازهاى مالى خود احتياج كمترى به افزايش تعداد سهام خود خواهد داشت. بنابراين نگرانى سهامدار اصلى شركت به مراتب كمتر و افزايش سرمايه با صرف امكان پذيرتر مى شود. هم اكنون بسيارى شركت ها در بورس هستند كه سهامدار اصلى آنها بالاتر از ۵۰ درصد سهام را داراست و از طرفى نسبت قيمت بازار به قيمت اسمى بخش قابل توجهى از سهام بورس تهران بالاتر از ۵ است ضمن اينكه با توجه به ويژگى هاى مثبت و جذابيت هاى سهام، مورد اقبال بازار نيز هستند. بنابراين شروط لازم و كافى را براى افزايش سرمايه با صرف براى بسيارى شركت ها مهياست.

• مزاياى افزايش سرمايه با صرف سهام

افزايش سرمايه با صرف چنانچه با هدف تامين مالى براى شركت و تقويت بنيه مالى آن و انتقال صرف سهام به اندوخته ها انجام شود مزيت هاى بسيارى به شرح زير در بر دارد:

۱- از ديدگاه بازار و سهامداران افزايش سرمايه با صرف از رقيق شدن قيمت سهم جلوگيرى مى كند و با وجود منابع قابل توجه صرف سهام در اختيار شركت، رشد سودآورى و EPS شركت مضاعف مى شود و اين خود غنى شدن قيمت سهم و افزايش قيمت هاى قابل توجهى را براى سهامداران و كاهش ريسك سهم در بازار را در پى خواهد داشت.

۲- يكى از مهم ترين مزيت هاى صرف سهام، به كار گيرى آن براى اصلاح ساختار مالى شركت ها است. به ويژه در شركت هاى دولتى خارج از بورس و شركت هاى داراى پروژه هاى سرمايه گذارى كه به دليل قلت سرمايه ثبت شده از يك سو نياز به اصلاح ساختار سرمايه دارند و از سوى ديگر نيازمند منابع مالى سنگين براى پيشبرد طرح هاى توسعه هستند اين نوع افزايش سرمايه بسيار توصيه مى شود.

۳- از ديدگاه شركت افزايش سرمايه با صرف، يك منبع تامين مالى با ثبات و بدون سررسيد معلوم تلقى مى شود. و شركت دغدغه تعهد باز پرداخت آن را ندارد.

۴- اندوخته صرف سهام ريسك ناشى از عدم توان بازپرداخت بدهى ها را كاهش مى دهد و اين سبب افزايش اعتبار شركت در بازار و صنعت مى شود.

۵- در نهايت پس از گذشت دوره اى شركت مى تواند با تصويب مجمع اندوخته صرف سهام را به حساب سرمايه منتقل كند و به ازاى آن سهام جديد ميان سهامداران توزيع كند.

• معايب افزايش سرمايه با صرف سهام

۱- چنانچه سهامدار اصلى برنامه اى براى مشاركت در افزايش سرمايه نداشته باشد و با منافع آن در تعارض باشد به طورى كه كنترل شركت را از دست بدهد ، افزايش سرمايه محقق نمى شود.

۲- در صورت توزيع نقدى فورى صرف سهام يا انتشار سهام جديد ميان سهامداران قبلى، اين روش افزايش سرمايه مشابه افزايش سرمايه به قيمت اسمى مى شود و با توجه به كاهش قيمت سهم پس از مجمع به ميزان ارزش حق تقدم كليه مزيت هاى مترتب بر آن خنثى مى شود.

۳- با توجه به لزوم تعهد اشخاص حقيقى يا حقوقى براى خريد سهام پذيره نويسى نشده، ممكن است در مواردى هيچ شخصى حاضر به اين كار نباشد.

• نتيجه گيرى:

بنابراين با توجه به نكات ذكر شده، افزايش سرمايه با صرف سهام زمانى امكان پذير است كه ميان منافع همه ذى نفعان تعادل برقرار شود و زمانى داراى فوايد قابل توجه اى براى ذى نفعان خواهد بود كه مبلغ حاصل از صرف سهام به اندوخته هاى شركت منتقل شود و شركت با سرمايه گذارى اين منابع در دسترس بر سودآورى شركت بيفزايد يا در صورت تصويب توزيع نقدى صرف سهام يا انتشار سهام جديد ما به ازاى آن، حداقل دو سال اندوخته صرف سهام در حساب يادشده نگه داشته شود تا شركت با استفاده از آن بتواند بر توان سودآورى بيفزايد.

به نقل از سایت روزنامه شرق

بازارگردانى

2004-08-24T15:32:00.000+04:30

بازارگردان ها يا متخصصان، افراد يا موسساتى هستند كه با هدف كسب سود اقدام به خريد و فروش دارايى مالى (اوراق بهادار) مى كنند و بنابه ماهيت عملكرد از نوسانات ناخواسته قيمت دارايى مالى مى كاهند. هنگامى كه هر بازارگردان يك سهم يا اوراق بهادار خاصى را بازارگردانى مى كند، به او عنوان Specialist اطلاق مى شود. يك بازارگردان يا متخصص متعهد به تنظيم جريان سفارش و قيمت ها است. (به عنوان مثال زمانى كه انبوه سفارشات فروش وجود دارد متخصصان بازار متعهد به خريد سهام جهت تثبيت قيمت هاست.) اما از آنجايى كه مبالغ قابل توجهى سرمايه مورد نياز است تا متخصصان بازار يا بازارگردان هاى انفرادى به انجام وظايف خود بپردازند، در اغلب موارد آنها تحت پوشش شركت ها سازماندهى مى شوند. به طور نمونه در بورس نيويورك شركت هاى بازارگردان در اندازه هاى ۲ عضو تا بيش از ۲۰ نفر رتبه بندى شده اند. نكته قابل توجه اينكه شركت هاى بازارگردان يا بازارگردان تخصصى مى توانند براى بازارگردانى بيش از يك سهم در نظر گرفته شوند ولى يك متخصص بازار يا بازارگردان منفرد فقط براى هر سهم روى تابلو بورس درنظر گرفته شده است.

• شيوه هاى بازارگردانى

بازارگردانى به دو شيوه انجام مى گيرد. در يك شكل كه با عنوان معاملات وكالتى مى توان از آن نام برد، بازارگردان از طريق يك مشترى خود سهمى را به قيمت پايين تر خريده و به مشترى ديگرى با قيمت بالاتر مى فروشد. در اين شيوه بازارگردان تنها يك واسطه معامله است و مالكيتى روى سهم مذكور ندارد. در حالت دوم كه اصطلاحاً مى توان معامله مالكيتى عنوان كرد بازارگردان از طريق در اختيار گرفتن سهم و مالكيت آن در مدتى كه خود مناسب مى داند و سپس فروش آن در قيمت مورد نظر، سود متعارف را كسب مى كند.

ماهيت عملياتى بازارگردان ها به گونه اى است كه آنان نياز به دانش و آگاهى گسترده از مسائل بازار سرمايه و اقتصاد دارند. به عبارتى در اختيار داشتن تحليلگران مالى از جمله پيش شرط هاى اساسى در شكل گيرى و فعاليت بازارگردان ها است. در زير با توجه به اهميت موضوع و استناد به مفاهيم تكنيكى، بررسى دقيق ترى در شيوه عملياتى و نحوه كار بازارگردان ها ارائه مى شود.

بازارگردانى در بازارهاى در حال توسعه و كم ثبات به لحاظ مسائل سياسى، اقتصادى و سياستگذارى نيز با مفهوم آن در بازارهاى توسعه يافته مغايرت بنيادين دارد. بررسى ها نشان مى دهد كه پهنا و عمق بازارهاى توسعه يافته با درحال ظهور تفاوت معنى دار دارد و ضمناً منحنى هاى عرضه و تقاضاى بازارهاى در حال ظهور نيز پيوستگى ندارد.

ارزش بازار سهام براساس عرضه و تقاضا در هر لحظه تعيين مى شود و به اين ترتيب مجموعه در تعادل قرار مى گيرد. نكته قابل توجه در تعادل بازار دارايى مالى آن است كه همواره شاهد تعامل دو بازار براى هر دارايى مالى هستيم: بازار گردشى، بازار غيرگردشى. در بازار گردشى عرضه ها و تقاضاها در زمان هاى مختلف موجب شكل گيرى قيمت تعادلى مى شوند، در صورتى كه در بازار غيرگردشى عرضه و تقاضاى موجودى سهام منتشره مد نظر قرار مى گيرد.

از آنجا كه تمامى دارندگان سهام يك شركت در يك لحظه به معامله مبادرت نمى كنند بنابراين كشش پذيرى عرضه در بازار غيرگردشى اندك بوده و تغييرات قيمت بر ميزان عرضه موجودى دارايى مالى اثرات چندانى نخواهد داشت. به اين ترتيب حصول تعادل ماندگار در بازار منوط به تعادل در هر دو بازار است. دارايى هاى مالى با بازارهايى به ويژگى هاى فوق است كه مورد توجه موسسات مالى بازارگردانى واقع مى شوند. بازارگردان ها ضمن تعيين گسترده اى از نوسانات قيمت حول ارزش ذاتى كه نقطه تعادل است، اقدام به خريد و فروش سهام مى كنند و به اين ترتيب از نوسانات نامناسب قيمت دارايى مالى ممانعت به عمل مى آورند. آنان همواره تعداد مشخصى از هر دارايى مالى را براى ايجاد نظم و توازن در بازار نگهدارى مى كنند و در ازاى چنين اقداماتى منافعى حاصل مى آورند.

• عوامل تاثيرگذار بر فعاليت بازار گردان ها

۱- عرض بازار: وجود جريان مستمر دوسويه سفارشات خريد و فروش سهام و به عبارتى حضور تعداد زيادى از خريداران و فروشندگان در قيمت تعادلى (ارزش ذاتى) مبين ميزان عرض بازار سرمايه است. به اين ترتيب بازار اوراق بهادارى كه داراى ويژگى فوق باشد را «نقد شونده» نيز مى نامند. بازارگردان ها در چنين بازارى با تفاضل (سود) اندك نيز حاضر به فعاليت هستند.

۲- عمق بازار: وجود جريان پيوسته سفارشات خريد و فروش در قيمت هاى بالاتر و پايين تر از قيمت تعادلى را عمق بازار مى نامند. به اين معنى كه منحنى عرضه و تقاضا حول ارزش بازار دارايى مالى، كاملاً كشش پذير و پيوسته است. در چنين شرايطى با بروز عدم تعادل ناگهانى ميان سفارشات عرضه و تقاضا، قيمت دارايى مالى اندكى تغيير يافته و مجدداً وضعيت تعادل حاصل خواهد شد. به اين ترتيب حتى منحنى تغييرات قيمت نيز در بازار با ژرفاى كافى، پيوسته خواهد بود. بازارگردان ها در بازارهاى با ژرفاى زياد با كمترين تفاضل قيمت خريد و فروش نيز به فعاليت خود ادامه خواهند داد. در صورتى كه در بازار كم عرض و كم عمق كه منحنى عرضه و تقاضا اوراق بهادار گسسته و كم كشش است همواره ميزان تفاضل چشمگير خواهد بود. در چنين بازارى فعاليت بازارگردان ها در مقايسه با هزينه هايى كه بر بازار وارد مى آورند به گونه اى است كه از جذابيت حضور آنان به شدت كاسته مى شود.

۳- نسبت سرمايه گذاران اطلاعات مدار به نقدينه مدار: سرمايه گذارانى كه در بازار مشاركت دارند در دو طبقه جاى مى گيرند. گروهى از آنان مازاد منابع مالى داشته و درپى سرمايه گذارى اين منابع هستند. گروه ديگر شامل سرمايه گذارانى هستند كه اعتقاد دارند بيش از سايرين نسبت به اوراق بهادار يك شركت خاص، اطلاعات در اختيار دارند. به اين ترتيب آنان با اتكا به اطلاعات خود به ارزيابى قيمت اوراق بهادار مى پردازند و نسبت به خريد يا فروش اوراق اقدام مى كنند.

سودآورى فعاليت بازارگردان ها به طور ميانگين از سرمايه گذاران نقدينه مدار حاصل مى شود. به همين نحو، سرمايه گذاران اطلاعات مدار كه اطلاعات نادرست در اختيار داشته باشند نيز بر منافع بازارگردان ها مى افزايند. از سوى ديگر همواره اطلاعات مدارهايى كه اطلاعات درست را كسب كرده اند موجب زيان فعاليت بازارگردان ها مى شوند. به اين ترتيب در بازارهايى كه سرمايه گذاران اطلاعات مدار نسبت به نقدينه مدار فزونى يابند، احتمال زيان در فعاليت بازارگردانى را افزايش مى دهند و مسلماً بازارگردان ها متقاضى تفاضل (Spread) بيشترى خواهند بود.

شايان ذكر است كه افزايش «تفاضل» موجب مى شود تا منافع حاصل از عمليات بازارگردان در بازار سرمايه كمتر از هزينه هاى عمليات آنان شود. بنابراين ماهيت عملياتى بازارگردان ها به گونه اى است كه آنان نياز به دانش و آگاهى گسترده از مسائل بازار سرمايه و اقتصاد دارند. به عبارتى در اختيار داشتن تحليلگران مالى از جمله پيش شرط هاى اساسى در شكل گيرى و فعاليت بازارگردان ها است. از سوى ديگر دستيابى به منافع مالى گسترده نيز در زمره ضروريات اقدامات اثر بخش آنان است. ليكن سطح كارآيى بازار سهام را نمى توان به فراموشى سپرد. شكل گيرى و آغاز فعاليت نهادهاى بازارگردان در بازارهاى در حال ظهور كه عموماً از سطح كارايى ضعيف برخوردارند، همواره آنان را با مخاطرات: عدم دسترسى به اطلاعات صحيح و معتبر، نابسامانى ها و تشتت سياستگذارى در بازار مالى، آثار تحولات سياسى و اقتصادى روبه رو مى سازد.

به نقل از سایت بورس

تاريخچه تحليل تكنيكي

2004-07-29T14:38:00.000+04:30

اصطلاح تحليل تكنيكي نامي بي مسما براي رويكردي واحد به سرمايه‌گذاري است. تحليل تكنيكي را مي‌توان مطالعه قيمت‌ها از طريق نمودارها دانست. ريشه روش هاي تحليل تكنيكي از تئوري داو برخاسته است. اين تئوري در حدود سال 1900 ميلادي توسط چارلز داو تدوين يافته است. اصول ريشه‌اي اين تئوري شامل روند طبيعي قيمت ها انعكاس اطلاعات شناخته شده در قيمت‌ها، هم گرايي و واگرايي، آيينه بودن حجم در تغيير قيمت‌ها و حمايت و مقاومت مي‌باشد و به هر ترتيب هر چند تئوري چارلز داو زيربناي تحليل تكنيكي امروزين است، اما در سال‌هاي اخير صدها روش، الگو و نشانه توسط ديگر محققين به دنياي تحليل تكنيكي عرضه شده است،كه آن را به دانش گسترده و به هم پيوسته بدل كرده است.

زيربناي تحليل تكنيكي

در فلسفه گفته مي شود كه هر چيزي دليلي براي وجود دارد. به نظر نگارنده شايد بتوان گفت دليل وجودي تحليل تكنيكي دخالت عواطف و احساسات انسان در تمامي فرايند‌هاي تصميم‌گيري از جمله سرمايه‌گذاري در سهام است.

قيمت سهام و ديگر اوراق بهادار قابل معامله در بازارها و حاصل يك توافق عمومي بين خريداران و فروشندگان است. در قيمت مذكور سرمايه‌گذاران براساس انتظاراتشان خريدار يا فروشنده هستند. به عبارت ساده‌تر، اگر سهامداري انتظار داشته باشد كه قيمت سهمي بالا رود، آن را مي‌خرد و بالعكس، از اين رو مي‌توان گفت قيمت اوراق بهادار(سهام، اوراق قرضه و ...) مرتبط با انتظارات انسان است. همانگونه كه مي‌دانيم انسان و انتظاراتش به سادگي قابل سنجش و قابل پيش‌بيني نيست. پس مي‌توان گفت غالب تصميمات سرمايه‌گذاران مبتني بر‌معيارهاي كاملا مربوط نيست. بنابر اين تصميمات انسان در زندگي روزمره از جمله سرمايه گذاري بستگي به تجارب قبلي و ويژگي‌هاي فردي و رواني وي دارد. همچنين قطعا مي‌پذيريم كه سرمايه‌گذاران طيف گسترده اي با ويژگي‌هاي تجارت متنوعي را تشكيل مي دهند. پس عواطف و احساسات يا بهتر بگوييم عنصر هيجان نيز در روند سرمايه گذاري دخالت تام دارد. درست از همين جاست كه تحليل تكنيكي پايه عرصه تحليلگري مالي‌ مي گذارد و نقش خود را در ارزشيابي اوراق بهادار باز مي‌يابد.

به عبارت ديگر در صورتي كه سرمايه‌گذاران كاملا منطقي بودند و در تصميمات سرمايه گذاري خود از هيجانات دوري مي كردند، آنگاه تحليل بنيادي تنها ابزار تحليلگري مالي جهت تعيين قيمت ‌هاي سهام وسود آتي شركت‌ها مي بود و جايي براي تحليل تكنيكي باقي نمي‌ماند. در آن شرايط فرضي چون همه انتظارات عقلايي دارند، قيمت‌ها تنها در زمان گزارشات سه ماهانه يا ديگر اخبار منتشره و مربوط شركت‌ها تغيير مي‌كرد. به نظر نگارنده بازار در سطح كارايي قوي چنين حالتي بايد داشته باشد. زيرا طبق تئوري بازار كار پيش‌بيني قيمت ها غير ممكن است چون قبلا تمامي اخبار و اطلاعات مربوطه در قيمت سهام منتشر شده است.

به هر ترتيب همين كه غالبا عده اي فروشنده و عده‌اي خريدار در بازار وجود دارند نشانگر وجود عنصر هيجان در بازار است. اين هيجانات زمينه تشكيل روندها و الگوهايي است كه دليل وجودي تحليل تكنيكي است.

مفهوم تحليل تكنيكي‌

تحليل تكنيكي يك روش ارزشيابي اوراق بهادار از طريق تجزيه و تحليل آمار هاي فعاليت بازار، قيمت هاي گذشته و حجم معاملات است. تحليل هاي تكنيكي به اندازه گيري ارزش ذاتي سهام نمي‌پردازند، بلكه از طريق الگوها و نشانه هاي نموداري در جهت تعيين عملكرد آتي يك سهم اقدام مي نمايند.

مفروضات بنيادي تحليل تكنيكي عبارتند از:

1- گذشته چراغ راهنماي آينده است.
2- قيمت سهام در روندهاي معيني حركت مي كند.
3- تاريخ تكرار مي شود.
4- حجم معاملات نشانگر ورود و خروج سرمايه گذاران است.

واضح است كه مفروضات مذكور را مي توان به چالش كشيد. اما چون هدف اين مقاله توصيف تحليل تكنيكي است از اين مقوله در مي‌گذريم.

دكتر حسين زارعي

به نقل از وبلاگ تدبیراندیش

معرفی کتاب

2004-07-19T11:35:00.000+04:30

اخیراً دونفر از بچه های فعال بورس به نام "کامیار فراهانی و رضا صبری" کتابی درباره بورس نوشته اند به نام
مفاهیم اولیه بورس به زبان ساده, که لطف کرده و به طور رایگان به آدرس متقاضی نیز ارسال میکنند.من برای خودم و دوستان 6 جلد سفارش دادم.

انتخاب سهام برتر

2004-07-15T17:06:00.000+04:30

در اين مقاله، روش‌هاي رايج انتخاب سهام سودآور (عدم انتخاب سهام زيان‌ده) مورد ارزيابي قرار مي‌گيرند. به عبارت ديگر، هنر انتخاب سهام با توجه به مجموعه اي از شواهد، هدف دستيابي به نرخ بازگشتي كه بالاتر از ميانگين نرخ بازار است، مورد بررسي قرار مي‌گيرد.

پیش از بيان اين استراتژي‌ها، بايد يكسري از سوء تعابير موجود مورد بررسي قرار گيرند. بسياري از سهامداران تازه كار بر اين اعتقاد هستند كه روش‌هايي براي خريد سهام وجود دارد كه هميشه توام با موفقيت است و در صورت به كارگيري تضمين كننده سود مي‌باشد. اين نكته بايد مورد توجه قرار گيرد كه هيچ روش خاصي كه صد درصد تضمين كننده سودآوري باشد، وجود ندارد. ولي اين بدان معنا نيست كه نمي توان در بازار سهام سود كسب كرد.

بهتر است به انتخاب كردن سهام به صورت يك هنر نگاه كنيم تا يك علم. دلايل اين نگرش به شرح زير است:

1. عواملي كه در موفقيت يك شركت سهيم مي‌باشد بسيار زياد است و برآورد فرمول خاصي كه همه اين متغيرها در آن دخيل باشد تقريبا غيرممكن ا ست.
2. خيلي از اطلاعات و داده‌هاي يك شركت، نامحسوس و غيرقابل اندازه‌گيري هستند.
3. متغيرهاي كمي ‌يك شركت مانند سود قابل دسترس هستند. درحالي‌كه نمي‌توان متغيرهاي كيفي از قبيل كيفيت كاركنان شركت، مزيت بر رقبا، شهرت و مانند اينها را اندازه‌گيري كرد.
4. به واسطه خصوصيات (اغلب غيرعقلائي) افرادي كه در بازار فعال هستند نيروهايي باعث جابه‌جايي قيمت سهام مي‌شود كه ممكن است غيرقابل انتظار باشد.احساسات افراد ممكن است به سرعت و غيرمترقبه تغيير كند و زمانيكه اعتماد به ترس تبديل شود بورس مكاني پرمخاطره خواهد بود.

حقيقت اين است كه روش مدوني براي انتخاب سهم وجود ندارد. بهتر است به انتخاب سهام به عنوان بهترين حدس براي سرمايه‌گذاري نگاه كنيم. حتي در برخي موارد ممكن است دو تئوري به ظاهر مخالف مثمر ثمر شود. همچنين در انتخاب استراتژي بايد خصوصيات فردي بازه زماني مورد انتظار و درجه ريسك پذيري فرد در نظر گرفته شود.

حال ممكن است از خود بپرسيد كه چرا روش انتخاب سهام مهم است. چرا بايد ساعت‌ها براي اين مساله وقت صرف كرد؟ پاسخ بسيار ساده است .ثروت‌اندوزي. اگر شما در انتخاب سهام درست عمل كنيد، مي‌توانيد ثروت خود را چندين برابر افزايش دهيد. به عنوان مثال سهام شركت مايكروسافت را در نظر بگيريد. اگر شخصي در سال 1986 سهام اين شركت نوپا را خريداري مي‌كرد و اين سهم را نگهداري مي‌كرد سودي برابر با 35000درصد تا بهار 2004 عايد وي مي‌شد. به عبارت ديگر در طول 18 سال سرمايه‌گذاري 1000 دلار به 35 ميليون دلار تبديل مي‌شد.

دو روش تحليلي معمول كه براي انتخاب سهام در بازار مورد استفاده قرار مي‌گيرد به شرح زير است:

1. بررسي ساختاري :(FundamentaL Analysis) در اين روش بررسي‌ها مبتني بر صورت‌هاي مالي در بازار انبوه اعداد و ارقام مربوط به صورت‌هاي مالي يك شركت مي‌تواند گمراه كننده باشد. به عبارت ديگر اگر شما توانايي تحليل و استفاده از اين اطلاعات را داشته باشيد بسيار با ارزش هستند.بررسي صورت‌هاي مالي مهمترين بخش تحليل ساختاري است. در حقيقت اين روش مستلزم بررسي عملكرد گذشته شركت و تخمين عملكرد آينده شركت مي‌باشد.پيروان اين روش كليه داده‌هاي مربوط به درآمد، مخارج، دارايي‌ها، بدهي‌ها و كليه جنبه‌هاي مالي شركت را براي بررسي‌هاي خود نياز دارند. اين افراد قيمت سهم را نيز در بررسي‌هاي خود لحاظ مي‌كنند ولي تنها بر روي قيمت تمركز نمي‌كنند.
2. بررسي تكنيكي :(Technical Analysis) در اين روش حداكثر و حداقل قيمت سهم روند حركت قيمت سهم و كليه عواملي كه بر روي اين تغيير قيمت مؤثر هستند مورد بررسي قرار مي‌گيرد. امروزه خيلي از سهامداران از اين روش استفاده مي‌كنند و شاخص‌هاي زيادي را براي موفقيت در اين روش در نظر مي‌گيرند.

ترجمه: عليرضا كديور
منبع : سايت Investopedia

به نقل از وبلاگ تدبیر اندیش

موفقيت بلند مدت در بازار سهام

2004-07-15T16:27:00.000+04:30

با وجود اينكه هيچ قاعده مشخصي براي خريد و فروش بازار سهام وجود ندارد، ولي قواعد خاصي وجود دارد كه قابل رد كردن نيست.
در اين مقاله، چند قاعده عمومي كه مي‌تواند به سرمايه‌گذاران درك بهتري از شرايط بازار با ديد بلند مدت بدهد مرور مي‌شود. توجه داشته باشيد كه اين توصيه‌ها بسيار عمومي هستند و هر كدام نسبت به شرايط ممكن است كاربردهاي متفاوتي داشته باشند ولي هر كدام از توصيه‌ها داراي مفاهيم پايه‌اي هستند كه مي‌توانند شما را به يك سرمايه‌گذار آگاه تبديل كند.

1. فروش سهام زيان ده و نگهداري سهام سودده:
معمولا سرمايه‌گذاران سهامي را كه افزايش قيمت پيدا مي‌كنند مي‌فروشند ولي سهامي كه با كاهش قيمت مواجه شده‌اند را به اميد بالا رفتن قيمت نگهداري مي‌كنند. اگر سرمايه‌گذار زمان صحيح براي فروش سهامي كه با كاهش قيمت مواجه شده‌اند را تشخيص ندهد ممكن است سهام پس از مدتي كاملا بي‌ارزش شود. البته نگهداري سهام ارزشمند و فروش سهام كم‌ارزش از نظر تئوريك ايده جالبي است ولي در عمل مشكل است.
اگر سياست شما براي سبد سهام فروش سهام پس از يك ميزان افزايش مشخص (به عنوان مثال 2 برابر) باشد ممكن است هرگز در بازار سهام موفق نباشيد. توصيه مي‌شود سهامي كه آينده خوبي دارند را به واسطه سياست‌هاي غلط شخصي دست كم نگيريد.
اگر شما درك خوبي از پتانسيل سرمايه‌گذاري خود داريد ممكن است سياست‌هاي غلط شما باعث محدود‌كردن سود شما شود.
در مورد سهامي كه با كاهش قيمت مواجه مي‌شوند واقع‌بين باشيد و در عين حال پتانسيل‌هاي سهم را نيز در نظر بگيريد.
مهم اين است كه اگر در تشخيص سهامي كه انتظار آينده خوب براي آن را داشته‌ايد، دچار اشتباه شده‌ايد واقع‌بين باشيد.
ازفروش سهام زيان‌ده نترسيد زيرا ممكن است براي جبران ضرر زمان را از دست بدهيد.
درهر صورت مهم اين است كه شركت‌ها را با توجه به امكانات و توانمندي‌هايشان ارزيابي كنيد.
فقط به خاطر داشته باشيد كه اجازه ندهيد ترس بازده شما را محدود كند يا باعث زيان بيشتر شود.

2. شايعات بازار را جدي نگيريد:
شايعات موجود در بازار را جدي نگيريد حتي اگر از طرف دوست شما و يا شخص مطلع در بازار باشد زيرا هيچ‌كس نمي‌تواند پيش‌بيني درستي از آينده يك سهم داشته باشد.
زماني كه شما سهمي را براي خريد انتخاب مي‌كنيد مهم اين است كه دليل انجام اين كار را بدانيد. تحقيق كنيد و شركت مورد نظر را ارزيابي كنيد. تكيه بر شايعات ديگران به نوعي شبيه قمار است پيش از تصميم به خريد ممكن است در برخي موارد تكيه بر صحبت‌هاي ديگران سودده باشد ولي اين عمل شما را از تبديل شدن به يك سرمايه‌گذار مطلع باز مي‌دارد و اين آگاهي تنها رمز موفقيت درازمدت است.

3. با نوسانات جزئي دلسرد نشويد:
در بند 1 اهميت تشخيص به موقع سودآوري سهام بيان شد. به عنوان يك سرمايه‌گذار با ديد بلندمدت، نگران تغييرات قيمت در كوتاه مدت نباشيد.
به خاطر داشته باشيد كه به جاي نگراني نسبت به نوسانات اجتناب‌ناپذير در كوتاه مدت به سرمايه‌گذاري خود مطمئن باشيد.
يك سري از سرمايه‌گذاران از نوسانات روزانه سهم به دنبال سود هستند ولي سود بلندمدت وابسته به تغييرات ديگري در بازار است كه ممكن است چند ماه به طول بينجامد. پس ديد خود را برروي نظرات و تحقيقات خود متمركز كنيد.

4. روي نسبت P/E تاكيد نكنيد:
سرمايه گذاران معمولاً اهميت زيادي براي نسبت P/E قايل هستند. با وجود اينكه اين نسبت ابزار مهمي در بازار است ولي اتكاي تنها بر روي اين متغير براي خريد يا فروش خطرناك است. اين نسبت بايد در تركيب با شاخص‌هاي ديگر مورد ارزيابي قرار گيرد. بنابراين نسبت پايين P/E نشانگر ارزش بيشتر سهم نيست همان طور كه نسبت بالا نشانگر پايين‌تر بودن ارزش واقعي سهام نمي‌باشد.

5. به دام سهام ارزان قيمت نيافتيد:
ممكن است برخي تصور كنند كه سهم ارزان قيمت زيان كمتري دارند. در حقيقت سهام ارزان قيمت بسيار ريسكي‌ تر از سهام با قيمت بالا هستند.

6. انتخاب يك استراتژي مشخص و تمركز روي آن:
افراد مختلف روش‌هاي مختلفي براي خريد يا فروش سهام در بازار بر مي‌گزينند. روش‌هاي مختلفي براي موفقيت در بازار وجود دارد و روش هيچ كس بر بر ديگران ارجحيت ندارد سرمايه‌گذاري كه روش مشخصي براي خريد سهام نداشته باشد ممكن است در بلندمدت با زيان مواجه شود.

7. آينده‌نگر باشيد:
سخت‌ترين بخش سرمايه‌گذاري در بازار سهام اين است كه سرمايه‌گذار تصميماتي را اتخاذ مي‌كند كه نتايج آن در آينده مشخص مي شود نكته اي كه بايد مدنظر داشت اين است كه با وجود استفاده از اطلاعات گذشته براي تصميم‌گيري،‌ آينده همه چيز را مشخص مي‌كند. اگر پس از اينكه سهام يك شركت با رشد قيمت مواجه شد اين سوال را از خود بپرسيد كه آيا اين سهم مي‌تواند بالاتر رود اين سوال شما را گمراه مي‌كند. درحالي‌كه سرمايه‌گذار بايد با بررسي وضعيت شركت نسبت به خريد آن اقدام كند.

8. ديد بلند مدت داشته باشيد:
سودهاي كوتاه مدت اغلب باعث گمراهي سرمايه‌گذاران جديد مي شود و داشتن ديد بلندمدت براي يك سرمايه‌گذار ضروري است.
اين بدان معني نيست كه خريد و فروش سهام منجر به كسب سود نمي‌شود ولي همانطور كه قبلا اشاره شد سرمايه‌گذاري در بازار سهام و مبادله در بازار سهام روش‌هاي متفاوتي براي كسب سود هستند. مبادله نياز به ريسك پذيري بالا دارد. در نظر داشته باشيد كه اين مبادلات نياز به منابع مالي، دانش و ريسك‌پذيري بالا دارد.

نتيجه‌گيري: در اين مقاله توصيه‌هايي براي سهامداران با ديد مدت ارائه شد. در نظر داشته باشيد كه در همه موارد فوق استثناهايي وجود دارد. ممكن است يك سرمايه‌گذار با توجه به شرايط در جهت عكس برخي از موارد فوق عمل كند ولي اميد اين است كه توصيه هاي فوق در تصميم‌گيري سرمايه‌گذاران در بازار سهام مفيد باشد.

ترجمه :عليرضا كديور
منبع : سايت investopedia

به نقل از وبلاگ تالار حافظ

چارتیست

2004-07-13T20:49:00.000+04:30

اسكاروايلد : يك چارتیست قيمت همه چيز را مي‌داند ولي ارزش ( واقعي) هيچ چيز را نمي‌داند!...

چارتيست ها فقط با دو چيز سروكار دارند:
1- قيمت فعلي
2- سابقه تغييرات قيمت

قيمت نتيجه تقابل نهايي نيروهاي عرضه و تقاضا براي سهام شركت است. هدف چارتیست پيش‌بيني جهت تغييرات قيمت آتي است. تحليل تكنيكي فقط و فقط بر روي قيمت تمرکز دارد.بنيادگراها به دنبال چرايي قيمت مي گردند. تكنيكي‌ها اعتقاد دارند كه بهترين كار اين است كه بدنبال چيستي قيمت باشيم و به چرايي آن اهميت ندهيم. چرا قيمت بالا مي‌رود؟ بخاطر بيشتر بودن خريداران (تقاضا) از فروشندگان (عرضه). سرانجام، ارزش هر چيز برابر با پولي است كه يك فرد حاضر است براي آن بپردازد. چه لزومي دارد بدانيم چرا؟

ده نکته که هر سهامداری باید بداند

2004-07-13T20:16:00.000+04:30

براي سرمايه گذاري در بورس توجه به برخي نكات مي تواند مفيد باشد و مارا در رسيدن به اهدافمان ياري دهد. موارد زير از جمله نكات مهمي هستند كه برخي از آنها از اصول مهم و پايه اي سرمايه گذاري در اين حيطه اند:

۱- انتخاب صنعت برتر : در ميان صنايع مختلف صنايعي هستند كه ميانگين بازده آنها از ميانگين بازده بازار بيشتر است.پس چرا آنها را انتخاب نكنيد؟!

۲- انتخاب شركت برتر : پس از گزينش صنعت برتر حالا به سراغ شركتهايي برويد كه بازده آنها از ميانگين بازده صنعت بالاتر است .(منظور از بازده، كليه سودهاي منتفع از شركت اعم از EPS، اختلاف قيمت، سهام جايزه و... در يك مدت معين مي باشد.

۳- ميزان نقد شوندگي: هيچگاه سهمي نخريد كه در فروش آن دچار مشكل شويد. نقد شوندگي عامل بسيار مهمي است كه هرگز نبايد مورد غفلت قرار گيرد. اين فاكتور متاثر از پارامترهايي مثل حجم معاملات شركت، تعداد سهام معامله شده، دفعات معامله، تعداد خريدار و... مي باشد. نقد شوندگي به صورت رتبه اي مطرح مي شود و رتبه 1 به معناي بالاترين ميزان نقد شوندگي است و رتبه هاي 2 و 3 و 4 و ..... به ترتيب نقد شوندگي كمتري دارند.

برخي از افراد تا رتبه 100 را قابل قبول مي دانند. بعضي ها بيشتر از 50 نمي روند و عده اي هم به بيشتر از 20 رضايت نمي دهند. به هرحال بسته به استراتژي و هدف سرمايه گذاري تان، ملاكي را براي خودتان قرار دهيد.

لازم به ذكر است كه رتبه نقد شوندگي در يك محدوده زماني قابل محاسبه است مثلا يكساله، شش ماهه، يكماهه و... اما در بيشتر موارد از نقد شوندگي 3 ماهه استفاده مي شود

۴- ميزان سهام در دست سهامداران عمده: هر چه اين ميزان كمتر باشد و سهم يك شركت بيشتر در دست مردم و سهامداران جز باشد، بهتر است. چرا كه در اينجا عرضه و تقاضاي و اقعي است كه ميزان قيمت را تعيين مي كند. در صورتيكه قسمت اعظمي از سهام يك شركت در دست سهامداران عمده باشد به همان نسبت آنها مي توانند كنترل بيشتري را بر آن سهم اعمال كنند. و در اين بين سهامدار جز است كه ضرر مي كند.

۵- اخبار اقتصادي-سياسي: همواره به اخبار داخلي و خارجي توجه داشته باشيد. فكر نمي كنم روزانه 15 دقيقه گوش دادن به اخبار يا مطالعه روزنامه ها وقت زيادي بگيرد اما كمك بزرگي به شما خواهد كرد تا بتوانيد در برخي موارد روند بازار را پيش بيني كنيد و همينطور صنايع خاصي را مورد توجه قرار دهيد .

۶- P/E: اين شاخص مطالب بسيار زيادي به ما مي گويد. مثلا به ما مي گويد كه جو بازار از يك سهم بخصوص چه انتظاري دارد. ميزان بالاي اين شاخص مي تواند نشاندهنده اين واقعيت باشد كه سهامداران چشم اميد به آن سهم بسته اند و باور دارند كه پيشرفت قابل ملاحظه اي خواهد داشت.ميزان رشد P/E را نيز فراموش نكنيد سالهاي مختلف را باهم مقايسه كنيد شركتهاي يك صنعت را نيز با يكديگر مقايسه كنيد.

۷- اخبار طرح و توسعه شركت: به دنبال اخبار و اطلاعات شركت مورد نظرتان بر آييد. آيا شركت طرح تو سعه، افزايش سرمايه، پروژه هاي آتي دارد يا خير؟ مسلما انتخاب شركتي كه موارد مذكور را دارد به جاي شركتي كه مدتها است افزايش سرمايه نداده، پروژه جديدي اجرا نكرده و طرحي براي آينده ندارد عاقلانه تر است. مخصوصا سرمايه گذاري كه تصميم به استمرار و ادامه سرمايه گذاري دارد حتما بايد به اين مطلب توجه كند.

۸- ميزان رشدEPS: كدام شركتها رشد EPS بيشتري داشته اند؟ كدام شركتها معمولا در اول سال مالي EPS پايينتري اعلام كرده و در طول سال مرتبا آنرا تعديل مثبت مي كنند؟ آنها را از نظر دور نداريد.

۹- سبد سهام: هميشه سبد سهام درست كنيد. با اين كار ريسكتان را پايين مي آوريد. به قول يك مثل قديمي همه تخم مرغها را داخل يك سبد نگذاريد. در تشكيل سبد، تعدد و تنوع شركت و صنعت را فراموش نكنيد.

۱۰- استراتژي: همواره يك استراتژي داشته باشيد. و خود را مقيد به پيروي از آن بدانيد. متاسفانه اكثر ما دنباله رو ديگران هستيم بدون اينكه خودمان برنامه مشخصي داشته باشيم و فقط با تقليد از ديگران پي آنها مي رويم . البته تقصير هم نداريم چون اطلاعات كافي وجود ندارد و بطور تخصصي به سهامداري كه در خيلي از جاها يك شغل است و يك تخصص پيچيده ( و البته پر سود ) ، نپرداخته ايم.

قبل از اينكه سرمايه و پول خود را به خطر بياندازيد، روي كاغذ (البته در دنياي تكنو لوژيكي امروز كامپيوتر ) روشها و استراتژيهاي مختلف را در طول زمان امتحان كنيد و آنها را با يكديگر مقايسه كرده و معايبشان را رفع كنيد و سيستم خاص خودتان را پرورش دهيد. حتي اگر مدت زيادي روي اين كار ( خريد و فروش فرضي ) وقت صرف كنيد يقينا با دستي پر تر وارد بازار واقعي بورس مي شويد. بهتر و مو فقتر ا ز كسي كه ساليان سال در بازار بورس است و بدون هيچ استراتژيي چشم به دهان ديگران دوخته تا ببيند آنها چه مي گويند و آن كاري را بكند كه ديگران مي كنند.

خاطر نشان مي كنم كه هرگز از يك تكنيك به تنهايي استفاده نكنيد چون بازار به آن اندازه ساده نيست كه متاثر از يك يا چند عامل ساده باشد بلكه عوامل مختلف و متعدد و گاها پيچيده و غير قابل پيش بيني و جود دارند كه علاوه بر آن كه خودشان به تنهايي يك فاكتور تاثير گذارند، تعامل آنها با يكديگر نيز نتايج متفاوتي را باعث مي شود.

نويسنده: آقاي مهرداد خجسته

به نقل از وبلاگ تالار حافظ

!روش پول در آوردن در بورس

2004-07-10T18:30:00.000+04:30

پري كوفمان (Perry Kaufman) تحليلگر معروف بازار سرمايه:

اگر يك دقيقه وقت داشته باشيد، به شما خواهم آموخت كه چگونه در بازار سهام پول درآوريد: سهم را پايين بخريد و بالا بفروشيد! ...
حالا اگر 5 يا 10 سال وقت داريد، به شما ياد خواهم داد كه تشخیص دهید قیمت یک سهم، چه موقع بالا و چه موقع پايين است!...

2 سبد سهام من

2004-07-10T11:44:00.000+04:30

سبد من در حال حاضر از سهام زیر تشکیل شده است :

1. داده یردازی
2. خدمات انفورماتیک
3. سرمایه گذاری بانک ملی
4. فرآوری مواد معدنی
5. کالسیمین
6. تولیدی مرتب
7. سامان گستر اصفهان

امروز برای سهام زیر دستور خرید دادم :

1. سرمایه گذاری صندوق بازنشستگی (قیمت امروز4660 ریال)
2. سرمایه گذاری یتروشیمی (قیمت امروز5946 ریال)
3. سرمایه گذاری غدیر (قیمت امروز6838 ریال)
4. سرمایه گذاری معادن و فلزات (قیمت امروز8950 ریال)
5. حق تقدم گاز لوله (قیمت امروز21000 ریال)

و برای سهام زیر دستور فروش دادم :

1. تولیدی مرتب
2. سامان گستر اصفهان

به نظر من در حال حاضر سهام شرکتهای یتروشیمی اراک(قیمت امروز7939 ریال) و سرمایه گذاری معادن و فلزات (قیمت امروز8950 ریال) و ساییا آذین (قیمت امروز9000 ریال) در کف قیمت هستند وبرای خرید میان مدت بسیار مناسب میباشند,هر چند که به نظر میرسد ساییا آذین باز هم جا برای یایین رفتن داشته باشد.متاسفانه برای خرید یتروشیمی اراک و ساییا آذین یولی در دست ندارم.

لینکهای آموزشی

2004-07-08T14:41:00.000+04:30

1.حمايت و مقاومت(بخش اول)

2.حمايت و مقاومت(بخش دوم)

3.شاخص كل و بازده پرتفوي

4.تحليل تکنيکي

5.ميانگين متحرك

6.روندها

7.نگاهي دقيق تر به روندها و خطوط روند

8.مفهوم P/E

9.غصه نخوريد ،تحليل كنيد !

10.هشت توصيه براي موفقيت بلند مدت در بازار سهام

11. تحلیل تکنیکی ( سایت کارگزاری راهبرد)
‌

رابطه بين سود و قيمت سهام

2004-07-07T19:37:00.000+04:30

دنياي اقتصاد
دكتر مصطفي مهدي‌زاده‌

تحليلگران مالي از مدت‌ها قبل علاقه‌ به خصوصي در مطالعه بين تغييرات سود سهام و قيمت سهام شركت‌ها داشته‌اند. گروهي معتقدند كه ارزش واقعي يك شركت بسته به جريان سودهاي پيش‌بيني شده آن شركت دارد. مسلما سود شركت‌هاي موجود در يك صنعت بستگي به شرايط خاص آن صنعت دارد. اثر شرايط موجود در يك صنعت بر سود شركت‌ها در صورتي‌كه محصول شركت‌ها شباهت بيشتري به هم داشته باشند بيشتر مي‌باشد. عواملي چون اوضاع جاري اقتصادي، نرخ تورم و سياست پرداخت سود از طرف شركت‌ها از جمله عواملي هستند كه در سودآوري يك شركت موثرند. البته سودآوري شركت‌هايي كه بدهي ماليشان بيش از ديگر شركت‌ها است بيشتر به اوضاع اقتصادي حساسيت دارد.

با وجود محدوديت‌هاي زيادش، سود سهام يكي از عمده معيارهايي است كه افراد و شركت‌ها در انتخاب سهام به كار گرفته و با در نظر گرفتن آن افزايش يا كاهش قيمتشان را پيش‌بيني مي‌كنند. تحليلگران و سرمايه‌گذاراني كه سود سهام را به‌عنوان تغيير قيمت آتي سهام به كار مي‌برند بايستي از روش‌هاي حسابداري شركت‌ها در اندازه گرفتن سود، سود پرداخت شده سهام و نرخ تورم آگاهي كامل داشته باشند. به‌عنوان مثال روند صعودي سود سهام ممكن است به دليل كم كردن سود پرداخت شده و يا بر اثر تورم باشد.

كاهش نسبت سود پرداختي به سهامداران موجب سرمايه‌گذاري بيشتر در شركت را فراهم آورده مي‌تواند بر سودآوري آن شركت اثر مثبت داشته باشد.

در هر صورت براي ارزشيابي قيمت سهام آگاهي از پيش‌بيني سودهاي آينده شركت‌ها براي سرمايه‌گذاران و تحليلگران مالي لازم مي‌باشد. نه تنها اطلاع قبلي از روند معمولي سود شركت‌ها بلكه اطلاع قبلي از سودهاي غيرمنتظره شركت‌ها در پيش‌بيني افزايش يا كاهش قيمت‌ها موثرند.

بر اثر يك تحقيق سودهاي غيرمنتظره يك شركت ممكن است تا حدود 20درصد تغييرات در قيمت سهم آن شركت راتوضيح دهد. چون سود سهام را نمي‌توان به‌طور دقيق پيش‌بيني نمود، تحليلگران مرتبا بايستي پيش‌بيني‌هاي قبلي خود را با اطلاعات جديدي كه از سود شركت‌ها به دست مي‌آورند تعديل نمايند. پيش‌بيني‌هايي كه بر اساس روند جديد سود شركت‌ها تعديل شده‌اند از دقت بيشتري برخوردارند.

چون رابطه مستقيم و محسوسي بين قيمت سهام و تغيير سود شركت‌ها موجود است براي پيش‌بيني قيمت سهام يك شركت مي‌توان عواملي را كه بر سود آن شركت اثر دارند در نظر گرفته و سود شركت‌ها را پيش‌بيني نمود. عوامل موثر در تغيير سود سهام را مي‌توان به نسبت سرمايه شركت براي هر سهم، نسبت سود به فروش (حاشيه سود) و نسبت فروش به سرمايه تفكيك نمود.

به عبارت ديگر سود هر سهم (EPS) را مي‌توان به صورت برابري ذيل بيان نمود:

تعداد سهام/سرمایه * فروش/سود * سرمایه/فروش=تعداد سهم/سود

با گرفتن لگاريتم از طرفين برابري فوق، آن را به معادله خطي مي‌توان تبديل كرد و با روش آماري رگرسيون سود هر سهم و رابطه‌اش را با عواملي كه بر آن تاثير دارند را پيش‌بيني نمود.

يك مطالعه اخير آماري نشان مي‌دهد كه رابطه مستقيم و محسوسي بين سود سهام و نسبت سود به فروش شركت‌ها موجود است در حالي‌كه رابطه سود سهام و نسبت سرمايه هر سهم ضعيف‌تر بوده و رابطه محسوسي بين سود و نسبت فروش به سرمايه موجود نيست.

به نقل از سايت www.sarmaye.com

(تحليل بنيادي (دكتر عباس كني‌

2004-07-04T14:33:00.000+04:30

تحليل بنيادي عبارت است از مطالعه و بررسي شرايط اقتصاد‌ملي، صنعت و وضعيت شركت. هدف اصلي از انجام اين‌گونه مطالعات، تعيين ارزش واقعي سهام (ارزش‌ذاتي) شركت‌هاست. تحليل بنيادي معمولاً بر اطلاعات و آمار كليدي مندرج در صورت‌هاي مالي شركت تمركز مي‌نمايد تا مشخص كند كه آيا قيمت سهام به‌درستي ارزشيابي شده‌است يا نه؟

بخش قابل‌ملاحظه‌اي از اطلاعات بنيادي، بر اطلاعات و آمار اقتصادملي، صنعت و شركت تمركز دارد. رويكرد معمول در تحليل شركت، دربرگيرنده چهار مرحله اساسي است:

. 1 تعيين وضعيت كلي اقتصاد كشور.

. 2 تعيين وضعيت صنعت.

. 3 تعيين وضعيت شركت.

. 4 تعيين ارزش سهام شركت.

در ادامه، هريك از مراحل بالا را تشريح‌مي‌كنيم.

تجزيه و تحليل اقتصاد

وضعيت اقتصاد ملي از آن جهت مطالعه و بررسي مي‌شود كه مشخص‌شود آيا شرايط‌كلي براي بازار سهام مناسب است يا نه؟ آيا تورم موثر است؟ نرخ‌هاي ‌بهره در حال افزايش است يا كاهش؟ آيا مصرف‌كنندگان كالاها را مصرف ‌مي‌كنند؟ تراز تجاري مطلوب است؟ عرضه پول انبساطي است يا انقباضي؟ اينها تنها بخشي از سئوالاتي است كه تحليل‌گر بنيادي براي تعيين‌كردن تأثيرات شرايط اقتصادي بر بازار سهام با آنها مواجه‌است.

تجزيه و تحليل صنعت

وضعيت صنعتي كه شركت در آن قرار دارد، تأثير قابل‌توجهي بر نحوه فعاليت شركت دارد. اگر وضعيت صنعت مطلوب نباشد، بهترين سهام موجود در اين صنعت نيز نمي‌تواند بازده مناسبي داشته‌باشد. به‌قول ‌معروف، سهام ضعيف در صنعت قوي، بهتر از سهام قوي در صنعت ضعيف است.

تجزيه و تحليل شركت‌

بعد از تعيين وضعيت اقتصاد و صنعت، خود شركت نيز بايد تجزيه و تحليل شود تا از سلامت مالي آن اطمينان حاصل‌گردد. اين تحليل، معمولاً از طريق بررسي صورت‌هاي مالي شركت انجام‌مي‌شود. از روي اين صورت‌ها مي‌توان نسبت‌هاي مالي سودمندي را محاسبه‌نمود. نسبت‌هاي مالي به پنج دسته اصلي تقسيم مي‌شوند:

- نسبت‌هاي سودآوري‌

- نسبت‌هاي قيمتي‌

- نسبت‌هاي نقدينگي‌

- نسبت‌هاي اهرمي‌

- نسبت‌هاي كارايي(فعاليت)

هنگام تحليل نسبت‌هاي مالي شركت، نتايج حاصل از اين تحليل بايد با نتايج ساير شركت‌هاي موجود در آن صنعت مقايسه‌شود تا عملكرد شركت، شفاف‌تر و روشن‌تر گردد. در ادامه، حداقل يك نسبت معروف را از هردسته معرفي‌مي‌كنيم.

حاشيه ‌سود ‌خالص‌

حاشيه‌سود‌خالص شركت، يكي از نسبت‌هاي ‌سودآوري است كه از طريق‌ تقسيم‌كردن سود خالص به كل فروش محاسبه‌مي‌شود. اين نسبت نشان مي‌دهد كه‌از يك‌تومان فروش شركت، چه ‌مقدار آن به سود خالص تبديل‌ شده ‌است. به‌ عنوان ‌مثال، حاشيه‌ سودخالص 30 درصد نشان‌مي‌دهد كه‌از يك‌تومان فروش محصولات شركت، 3 ريال سودخالص به ‌دست ‌آمده‌است.

نسبت P/E

نسبت P/E (نسبت قيمت سهام به عايدي هر سهم) از طريق تقسيم‌كردن قيمت جاري سهام به عايدي هر سهم (EPS) در چهار فصل گذشته به‌ دست‌ مي‌آيد.

اين نسبت نشان‌مي‌دهد كه سرمايه‌گذار براي خريدن يك‌تومان از عوايد شركت، چقدر بايد بپردازد. به ‌عنوان‌ مثال، اگر قيمت جاري سهام، 20 تومان و عايدي هر سهم در چهار فصل گذشته، 2تومان‌باشد، آنگاه نسبت P/E، 10 به ‌دست‌ مي‌آيد. به‌ عبارت ‌ديگر، براي خريد يك‌تومان از عوايد شركت، بايد 10تومان بپردازيم. البته، انتظارت سرمايه‌گذاران از عملكرد آتي شركت، نقش بسيار مهمي در تعيين نسبت جاري P/E ايفا مي‌كند. رويكرد متداول در تحليل‌هاي مالي اين است كه نسبت‌هاي‌ P/E شركت‌هاي موجود در يك صنعت را با يكديگر مقايسه‌كنيم. اگر تمام شرايط ديگر يكسان باشد، شركتي كه P/E آن كمتر است، ارزش بهتري دارد.

ارزش دفتري هر سهم‌

ارزش دفتري هر سهم شركت، يكي از نسبت‌هاي ‌قيمتي است كه‌ از تقسيم‌كردن كل ‌دارايي‌هاي ‌خالص شركت (دارايي‌ها منهاي بدهي‌ها) به كل سهام موجود آن به‌دست ‌مي‌آيد. ارزش دفتري هر سهم مي‌تواند در تعيين اين موضوع كمك‌كند كه آيا سهام شركت، كمتر يا بيشتر از حد قيمت‌گذاري شده‌است (اين موضوع، به روش‌هاي حسابداري مورد استفاده شركت و همچنين، عمر دارايي‌هاي آن نيز بستگي دارد). اگر سهامي به قيمتي بسيار پايين‌تر از ارزش دفتري آن به ‌فروش ‌رود، مي‌تواند نشانگر اين باشد كه اين سهام، كمتر از ارزش واقعي خود، قيمت‌گذاري شده‌است.

نسبت جاري

نسبت جاري، يكي از نسبت‌هاي نقدينگي است كه از تقسيم‌كردن دارايي‌هاي جاري به بدهي‌هاي جاري شركت محاسبه‌مي‌شود. اين نسبت، توانايي شركت را براي پرداخت بدهي‌ها و تعهدات جاري آن نشان‌مي‌دهد. هرقدر اين نسبت بالاتر باشد، قدرت نقدينگي آن نيز بالاتر خواهد‌بود. به‌ عنوان‌ مثال، اگر اين نسبت 3 باشد، بيانگر آن است كه دارايي‌هاي جاري شركت، براي پرداخت 3 برابر بدهي‌هاي جاري آن، كفايت‌مي‌كند.

نسبت بدهي

نسبت بدهي شركت، يكي از نسبت‌هاي اهرمي است كه از تقسيم‌كردن كل بدهي‌ها به كل دارايي‌هاي شركت محاسبه‌مي‌شود. اين نسبت نشان‌مي‌دهد كه كل‌دارايي‌هاي شركت تا چه ‌حد از طريق بدهي‌ها تأمين شده است. به ‌عنوان ‌مثال، اگر نسبت‌ بدهي 40 درصد باشد، بيانگر آن است كه 40 درصد از دارايي‌هاي شركت از طريق ايجاد بدهي يا قرض‌گرفتن وجوه تأمين شده‌است. بدهي‌ها، همانند تيغ دولبه‌ عمل‌مي‌كنند. اگر شرايط كلي اقتصاد نامناسب و روند حركت نرخ‌هاي‌ بهره، فزاينده باشد، آنگاه شركت‌هايي كه نسبت بدهي بالايي دارند، با مشكلات مالي عديده‌اي مواجه خواهندبود. اما اگر شرايط اقتصادي مناسب باشد، بدهي مي‌تواند از طريق تأمين‌مالي‌كردن رشد شركت با هزينه‌هاي پايين‌تر، سودآوري را افزايش دهد.

گردش موجودي‌ها

گردش ‌موجودي‌هاي ‌شركت، يكي از نسبت‌هاي‌ كارايي است كه از تقسيم‌كردن قيمت‌ تمام ‌شده ‌كالاي ‌فروش‌ رفته به موجودي‌ها محاسبه‌مي‌شود. اين نسبت، كارايي شركت را در مديريت موجودي‌ها نشان‌ مي‌دهد. اين كارايي، از طريق محاسبه تعداد دفعات گردش موجودي‌ها در طول سال اندازه‌گيري‌ مي‌شود. اين دسته از نسبت‌ها، وابستگي ‌شديدي به نوع صنعت دارند. به‌ عنوان ‌مثال، گردش موجودي‌ها در فروشگاه‌هاي زنجيره‌اي، به‌مراتب بالاتر از صنايع توليدكننده هواپيماست. در اينجا نيز مقايسه‌كردن گردش‌موجودي‌ها در كليه شركت‌هاي يك صنعت، اهميت زيادي دارد.

ارزشيابي قيمت سهام

تحليل‌گربنيادي، پس از مطالعه و تعيين‌ شرايط اقتصادملي، وضعيت صنعت و در نهايت شركت، به‌بررسي اين موضوع مي‌پردازد كه آيا قيمت سهام شركت به‌درستي تعيين‌شده‌است يا نه؟ براي تعيين قيمت سهام، الگوهاي گوناگون ارزشيابي تهيه و تدوين شده است. عمده‌ترين اين الگوها عبارتند از:

الگوهاي سود سهام - اين الگوها، بر ارزش فعلي سودهاي سهام مورد انتظار تمركز دارند. الگوهاي عوايد - اين الگوها، بر ارزش فعلي عوايد مورد انتظار تمركز دارند. الگوهاي دارايي‌ها - اين الگوها، بر ارزش دارايي‌هاي شركت تمركز دارند.

به نقل از سايت گروه تدبير انديش

(تحليل بنيادي (دکتر علی جهانخانی

2004-07-04T14:10:00.000+04:30

تحليلگران اوراق بهادار براى تعيين ارزش سهام عادى از روشى كه موسوم به روش تحليل بنيادى است، استفاده مى كنند. تحليل بنيادى داراى مراحلى به شرح زير است:

۱- تحليل اوضاع اقتصادى كشور

۲- تحليل صنعتى كه شركت در آن واقع شده است.

۳- تحليل شركت

همان گونه كه قبلاً اشاره شده بود، ارزش سهام بر اساس ميزان سودهاى آينده و اطمينان از تحقق آنها تعيين مى گردد. با توجه به اين كه اوضاع اقتصادى كشور در آينده تاثير مهمى بر ميزان سودآورى شركت ها خواهد داشت، ضرورى است كه ابتدا اوضاع اقتصادى در حال حاضر و روند تغييرات آن در آينده، مورد تحليل قرار گيرد. تحليل اقتصادى شامل بررسى شاخص هاى مهم اقتصادى از قبيل: نرخ رشد توليد ناخالص ملى و اجزاى تشكيل دهنده آن، تورم، عرضه پول، نرخ بهره، نرخ ارز، ميزان تراز پرداخت هاى كشور، نرخ بيكارى، كسر بودجه دولت و سياست هاى پولى و مالى دولت است. هدف از اين بررسى ها علاوه بر تعيين وضعيت فعلى اقتصاد، پيش بينى روند رشد فعاليت هاى اقتصادى در كشور است. مرحله دوم، تحليل بنيادى بررسى صنعت مورد نظر است. هدف از اين بررسى، تعيين موقعيت فعلى صنعت و روند رشد آينده آن است. سهامداران اصولاً براى شركت هايى كه در صنايع رو به رشد فعاليت مى كنند و سودآورى مطلوبى دارند، ارزش بيشترى قائل هستند. عوامل مطلوب صنعت در تحليل اساسى عبارتند از :

۱-تقاضاى رو به رشد براى محصولات آن صنعت.

۲- برخوردارى از مزيت نسبى به گونه اى كه محصولات مشابه خارجى نتوانند تهديد جدى براى نفوذ در بازار داخلى باشند. مزيت نسبى مى تواند ناشى از وجود مواد اوليه ارزان و فراوان در داخل كشور، وجود نيروى كار ارزان و ماهر و... باشد.

۳- محدود بودن كالاهاى جانشين براى محصولات آن صنعت، براى مثال آلومينيوم مى تواند، جانشينى براى آهن باشد بنابراين در صورت كاهش قيمت كالاى جانشين، مصرف كنندگان ممكن است آن را جانشين محصولات صنعت آهن كنند. هر چه تعداد كالاهاى قابل جانشينى محدودتر باشد، موقعيت بازار آن صنعت قوى تر خواهد بود.

۴- وابستگى كم به مواد اوليه خارجى و پايين بودن ميزان ارزبرى. با توجه به نوسان پذيرى درآمدهاى ارزى كشور، صنايعى مى توانند ثبات توليد بيشترى داشته باشند كه وابستگى ارزى آنها كم باشد. چنين صنايعى حتى در صورت كمبود ارز نيز قادر به ادامه فعاليت خود هستند.

۵- دخالت محدود ارگان هاى دولتى در تعيين قيمت و چگونگى توزيع محصولات صنايع. تجربه نشان داده است صنايعى كه قيمت محصولات آنها را دولت تعيين مى كند، به علت عدم تغيير به موقع قيمت محصولات، غالباً با زيان روبه رو مى شوند، لذا سرمايه گذارى در چنين صنايعى با ريسك بيشترى همراه است.

۶- ثبات فروش و سودآورى صنايعى كه كالاهاى مصرفى توليد مى كنند، اصولاً بيشتر از صنايعى است كه كالاهاى واسطه اى و سرمايه اى توليد مى كنند. لذا ريسك سرمايه گذارى در سهام شركت هاى توليدكننده كالاهاى مصرفى كمتر از سهام شركت هاى توليدكننده كالاهاى واسطه اى و سرمايه اى است.

۷- استراتژيك بودن محصولات صنعت. بعضى از صنايع، محصولاتى توليد مى كنند كه دولت براى آنها اولويت بيشترى قائل است، بنابراين تداوم توليد اين محصولات مورد حمايت دولت قرار مى گيرد. چنين حمايتى باعث مى شود كه حتى در وضعيت كمبود ارز، اين صنايع امكانات لازم را به دست آورند و به توليد خود ادامه دهند.

• مرحله سوم تحليل شركت

تحليلگر پس از انتخاب صنعت مناسب بايد شركتى را از ميان شركت هاى موجود در آن صنعت انتخاب كند. عواملى كه در انتخاب شركت مورد توجه قرار مى گيرند، عبارتند از:

۱- موقعيت رقابتى شركت: در هر صنعتى ممكن است ده ها شركت وجود داشته باشد، اما تنها يك يا چند شركت عمده هستند كه بخش عمده بازار را در دست دارند. بررسى موقعيت رقابتى هر شركت شامل ميزان فروش، رشد و ثبات فروش و سهم بازار آن شركت مى شود، مقدار فروش شركت در مقايسه با ساير شركت ها، ميزان رهبرى آن را نشان مى دهد.

۲- كيفيت مديريت شركت: موفقيت هر شركت مرهون كيفيت مديريت آن است. مديريت، محصولات جديد به وجود مى آورد، بازارهاى جديد مى آفريند، طرح هاى سودآور را اجرا مى كند و سرانجام، شركت را در رقابت براى بقا رهبرى مى كند. هر چند مديريت از اهميت زيادى برخوردار است، تعيين كيفيت آن كار آسانى نيست. براى تشخيص توانايى مديريت معمولاً از دو نوع اطلاعات استفاده مى كنيم:

نوع اول: اطلاعاتى است كه به خصوصيات و ويژگى هاى فردى ارتباط دارد مانند ميزان تحصيلات، تجربه، موفقيت هاى قبلى پشتكار و علاقه مندى.

نوع دوم: اطلاعاتى است كه چگونگى اعمال مديريت را در طول زمان ارزيابى مى كند. اين بررسى شامل موارد زير است:

الف) وجود برنامه ريزى استراتژيك در فعاليت هاى سازمان

ب) توانايى حفظ موقعيت رقابتى شركت (روند رشد فروش شركت)

ج) توانايى توسعه شركت و بهبود موقعيت رقابتى آن

د) توانايى حفظ حاشيه سود

ه) توانايى بهبود و كارآيى عمليات

و) توانايى تامين مالى

ز) توانايى ما با كارمندان و اتحاديه هاى كارگرى

ح) توانايى به كارگيرى روش هاى جديد

۳- تحليل كارآيى عمليات: كارآيى عمليات شركت، يكى از عوامل اساسى در سوددهى شركت است. كارآيى بر اساس معيارهايى همچون: درصد استفاده از ظرفيت توليدى، توليد سرانه، فروش سرانه، سد سرانه، نسبت فروش به حجم دارايى ها، سنجيده مى شود. اين تحليل بايد هم به صورت روند زمانى انجام شود و هم به صورت مقايسه با ساير شركت هاى مشابه.

۴- تحليل بدهى هاى جارى و بلندمدت: هدف از اين تحليل، بررسى توانايى مالى شركت در پرداخت به موقع بدهى هاى سررسيد شده آن است. در اين تحليل بايد نسبت هاى نقدينگى از جمله نسبت جارى، نسبت سريع و نسبت هاى بافت مالى از جمله نسبت كل بدهى به كل دارايى، نسبت حقوق صاحبان سهام به كل دارايى ها، نسبت پوشش هزينه بهره، مورد بررسى قرار گيرند.

۵- تحليل سود آورى: هدف از اين تحليل بررسى روند سودآورى شركت در طول زمان است. در اين تحليل نسبت هاى حاشيه سود، نرخ بازده سرمايه گذارى، نرخ بازده حقوق صاحبان سهام، نسبت سود نقدى به قيمت هر سهم، نسبت درآمد هر سهم به قيمت آن بررسى مى شود.

به نقل از سايت گروه تدبير انديش

شاخص کل وبازده سهام

2004-07-04T12:59:00.000+04:30

يكى از مهم ترين معيارهاى ارزيابى عملكرد سرمايه گذارى در بورس و حتى سرمايه گذارى هاى غيرمالى، شاخص هاى بورس و به خصوص شاخص كل است.

در حال حاضر غالب سرمايه گذاران نهادى و انفرادى در بورس اوراق بهادار تهران، حركت و جهت بازار را به صورت دوره اى با اين معيار اندازه گيرى مى كنند.

هر چند بورس اوراق بهادار تهران شاخص هاى متعددى را به صورت روزانه محاسبه و منتشر مى كند اما توجه اصلى استفاده كنندگان به شاخص كل است.

با توجه به تجاربى كه از كج فهمى هاى سرمايه گذاران غيرحرفه اى نسبت به شناخت و تحليل اين شاخص وجود دارد، نوشته حاضر به منظور درك آسان شاخص كل، ابتدا به تعريف و تبيين شاخص هاى بازار سرمايه، بررسى توصيفى _ تحليلى شاخص كل در سال ۱۳۸۲ و خصوصيات قابل توجه اين شاخص مى پردازد.

در پايان نيز نتيجه گيرى بحث ارائه شده است.

• مفهوم شاخص سهام

شاخص يك معيار آمارى است كه تغيير حركت و جهت يك اقتصاد يا يك بازار سهام را نشان مى دهد. در بازارهاى مالى اساساً شاخص يك پرتفوى فرضى از اوراق بهادار است كه شامل كل بازار مربوطه يا بخشى از آن است.

مثلاً شاخص كل بورس اوراق بهادار تهران پرتفويى فرضى از كليه سهام پذيرفته شده است. در حالى كه شاخص مالى در برگيرنده پرتفويى فرضى از شركت هاى سرمايه گذارى و هولدينگ است.

هر شاخص داراى متدولوژى محاسباتى خاصى است كه معمولاً برحسب تغيير از يك ارزش مبنا بيان مى شود.

مثلاً شاخص كل بورس تهران بر مبناى فرمول «لاسپيرز» با كمى تعديل و برپايه ارزش يكصد محاسبه مى شود، اما بايد توجه داشت كه ارزش عددى شاخص، بار اطلاعاتى چندانى ندارد.

به عنوان مثال اگر بدانيم كه شاخص كل بورس تهران در پايان سال ۱۳۸۲ عدد ۳۷۹/۱۱ است، اطلاعات مهمى از آن به دست نمى آيد اما در صورتى كه بدانيم شاخص بورس طى سال ۱۳۸۲ معادل ۱۲۴درصد رشد داشته است، احتمالاً به عملكرد مناسبى در سال فوق پى خواهيم برد.

• شاخص كل در سال ۱۳۸۲

شاخص، كل بورس تهران كه به آن «تپيكس» مى گويند شامل پرتفوى فرضى از كل سهام پذيرفته شده در بورس است. اين شاخص، همانند شاخص هاى مالى و صنعت تنها بيانگر تغييرات قيمت سهام طى يك دوره زمانى است.

البته بايد توجه كرد كه اين شاخص ها بيانگر بازده واقعى سهام مندرج در پرتفوى آنها نيست. از اين رو شاخص كل، معيار اندازه گيرى بازده نيست. زيرا در محاسبه شاخص مذكور اثرات عوامل اثرگذار بر بازده همچون سود سهام پرداختى در نظر گرفته نشده است.شاخص كل بورس تهران در ابتداى سال ۱۳۸۲ معادل ۰۷۱/۵ بود كه در پايان سال ۱۳۷۲ به عدد ۱۱۳۷۹ رسيد.

(توجه داشته باشيد كه عدد شاخص فاقد واحد است) تغييرات سال گذشته اين شاخص بيانگر آن است كه شاخص مذكور رشدى معادل ۱۲۴ درصد داشته است. در اولين نظر ممكن است تصور كنيم كه اگر پرتفويى شامل كليه سهام بورس تهران داشتيم بازدهى معادل ۱۲۴درصد به دست مى آوريم.

اين نتيجه گيرى نادرست است، زيرا محاسبات بازده كل بورس در سال ۱۳۸۲ نشانگر حدود ۱۴۲درصد بازدهى است. اين تفاوت از كجا ناشى مى شود؟

دليل اين تفاوت به صورت مفهومى ناشى از عدم لحاظ كردن اثر كليه پارامترهاى اثرگذار بر بازده در شاخص كل شامل ماليات خريد و فروش سهام، بسته بودن محدوده نوسان قيمت ها، عدم توجه به اثر تورم بر ارزش هاى پولى شاخص و مهم تر از همه عدم درج سود سهام پرداختى است.

از اين رو شاخص كل را نمى توان به عنوان ابزار سنجش عملكرد پرتفوى انفرادى يا شركتى به كار گرفت. به عبارت ساده تر نمى توان گفت بازده بورس طى سال ۱۳۸۲ معادل ۱۲۴درصد بوده است.

بلكه اين معيار تنها نشانگر جهت مثبت بازار در سال ۱۳۸۲ است. از آنجا كه شاخص قيمت و بازده، سود سهام پرداختى، شركت ها را نيز در محاسبه شاخص درج مى كند. رشد آن طى سال ۱۳۸۲ (معادل ۱۳۸ درصد) به نرخ بازدهى كل بسيار نزديك تر است.

لازم به ذكر است كه هر چند هدف اين مقاله بررسى ساير شاخص ها نيست اما بررسى اجمالى تغييرات شاخص هاى مالى و صنعت نيز بيانگر فقدان توانايى آنها براى اندازه گيرى عملكرد پرتفوى افراد و شركت ها است.

طى سال ۸۲ شاخص هاى مالى و صنعت به ترتيب ۲۸۵درصد و ۲۱۶ درصد رشد نشان داده اند كه تفاوت فاحشى با بازدهى ۱۴۲درصد بورس دارند.

نگاهى بر روند شاخص كل در سال ۸۲ بيانگر آن است كه شاخص از ابتداى سال تا ۶/۵/۸۲ معادل ۱۸۹درصد رشد داشته است. اين رشد به جز فواصل تاريخى ۱۳/۳/۸۲ تا ۳۱/۳/۸۲ تقريباً بلاانقطاع ادامه داشته است.

شاخص كل بين تاريخ هاى ۶/۵/۸۲ لغايت ۱۹/۸/۸۲ در مجموع تغييرى نداشته و در اين فاصله در نقطه ۲۸/۷/۸۲ معادل ۲۱درصد نيز نسبت به ۶/۵/۸۲ كاهش نشان داده است. پس شاخص كل از ۱۹/۸/۸۲ با ارزش ۵۶۸/۹ بلاانقطاع تا تاريخ ۱۷/۱۰/۸۲ افزايش مى يابد تا به ارزش ۲۱۰/۱۱ مى رسد. روند شاخص كل در اين تاريخ تا ۲۵/۱۲/۸۲ افزايش نشان نمى دهد.

اما مجدداً از تاريخ ۲۵/۱۲/۸۲ رشد شاخص شروع و تا آخرين روز كارى سال ۸۲ شاخص به عدد ۳۷۹/۱۱ مى رسد.يكى از نتايج مهمى كه از بررسى فوق استخراج مى شود، آن است كه ۷۷درصد رشد شاخص سال ۸۲ (۱۸۹ درصد) در ۴ ماهه اول سال رخ داده است و تنها ۲۳درصد آن در ۸ ماهه بعدى واقع شده است.

جالب است كه بررسى تغييرات شاخص كل در سال ۱۳۸۱ نيز پشتيبان نتيجه گيرى مذكور است. در سال ۱۳۸۱ رشد شاخص كل ۳۴درصد بوده است كه ۲۸ درصد آن يعنى ۸۲درصد رشد شاخص كل در ۴ ماهه اول سال رخ داده است.

• خصوصيات قابل توجه شاخص

به هر ترتيب، شاخص ها ابزارهاى سودمندى براى رديابى روندهاى بازار هستند. شاخص هاى بورس معمولاً به عنوان يكى از معيارهاى مهم رونق يا ركود اقتصاد داخلى نيز به كار مى روند.

تحليلگران مالى معتقدند كه درك شاخص و تغييرات آن مى تواند به سرمايه گذاران در تصميمات سرمايه گذارى مناسب تر يارى رساند.

از اين رو كارايى شاخص، بخشى از كارايى بورس سهام تلقى مى شود.بنابراين، استفاده كنندگان شاخص ها به خصوص سرمايه گذاران سهام در تحليل هاى خود بايد به موارد زير توجه كنند:

1- انحرافات محاسباتى: غالب شاخص ها از جمله شاخص هاى كل، صنعت و مالى در بورس تهران بر مبناى سرمايه بازار موزون، محاسبه مى شوند. يعنى سهامى كه سرمايه بازار بالايى دارد وزن و اثر بيشترى بر تغييرات شاخص دارد.

در عوض، تغييرات قيمت سهام شركت هاى كوچك چندان اثرى بر شاخص ندارد.به عنوان نمونه، اگر امروز سه شركت بزرگ (Big Dogs) فارس و خوزستان، سايپا و ايران خودرو هر يك ۵درصد افزايش قيمت بيابند شاخص كل معادل ۱۱۵ واحد افزايش خواهد يافت كه به معناى رشدى بيش از يك درصد در شاخص است.

اين در حالى است كه تغييرات قيمت ده ها شركت همچون دارويى حكيم، اشتادموتورز، نساجى ايران و امثالهم تا ميزان ۱۰درصد نيز تقريباً اثرى بر شاخص ندارد.

به طور كلى، مى توان گفت كه درج وزن بازار در شاخص يك راه منطقى براى دستيابى به تصوير بازار است اما اين متدولوژى موجب ناپايدارى فزاينده شاخص مى گردد. برخى از تحليلگران مالى معتقدند كه شاخص با وزن هاى مساوى منصفانه تر است زيرا اثر تغييرات سهام هاى كوچك تر را بهتر نشان مى دهد.

2- انحراف تاريخى: به دليل تغيير در تعداد و جوانب شركت هاى مندرج در يك شاخص، روند يك شاخص نمى تواند الگوى معاملاتى پرتفوى شاخص در ميان مدت و بلندمدت باشد. از اين رو خبرگان مالى برآنند كه شاخص ها تنها حافظه كوتاه مدت بازار هستند.

• نتيجه گيرى

شاخص ها ابزارهاى سودمند اندازه گيرى جهت و حركت بازار به خصوص در كوتاه مدت هستند. اين ابزار هنگامى سودمندى خود را نشان مى دهد كه سرمايه گذاران بدانند شاخص چه چيزهايى را ارائه مى كند و همچنين چه چيزهايى را ارائه نمى كند.

آنچه را كه از طريق شاخص هاى كل، صنعت و مالى نمى توان دريافت، شامل موارد زير است:

الف) شاخص ها دلايل حركت قيمت ها را نشان نمى دهند.
ب) شاخص معيار سنجش عملكرد پرتفوى سرمايه گذاران نيست.
ج) شاخص فاقد قابليت مقايسه در بلندمدت است.
د) هر قدر شاخص ها به صنايع و طبقات مربوطه خردتر شوند، سودمندى بيشتر در تصميمات سرمايه گذارى دارند.

حسين زارعی ( روزنامه شرق )

به نقل از سايت گروه تدبير انديش

افزايش سرمايه به روش صرف سهام

2004-06-29T20:07:00.001+04:30

بطور كلي روشهاي افزايش سرمايه عبارتند از :
1- انتشار سهام عادي از محل آورده سهامدارن و يا مطالبات آنها
2- انتقال از سود انباشته به سرمايه ( سود سهمي يا سهام جايزه )
3- انتقالي از اندوخته ها به سرمايه

اصطلاح افزايش سرمايه به روش صرف سهام به عنوان يك روش جداگانه مطرح نمي شود بلكه در روش اول گنجانده مي شود .

اصطلاح صرف سهام Premium معرف مبلغي است كه اضافه بر ارزش اسمي براي هر سهم پرداخت مي شود چه در پذيره نويسي اوليه سهام و چه در بازار بورس .

در اين مقاله فقط روش اول افزايش سرمايه كه در آن صرف سهام و حق تقدم سهام نيز موضوعيت مي يابد مورد بحث قرار خواهد گرفت.زمانيكه شركتي افزايش سرمايه مي دهد از هريك از سهامداران خود مي خواهد كه مبلغي را بازاي هر سهم جهت خريد سهام جديد به شركت بياورند . موضوع بر سر همين مبلغ است اين مبلغ مي تواند از ارزش اسمي هر سهم شروع شود و تا قيمت روز هر سهم برسد .در ايران معمولا از سهامداران مي خواهند كه بازاي هر سهم 100تومان ( ارزش اسمي ) به حساب شركت واريز كنند .اما اگر از سهامداران خواسته شود كه 120 تومان براي هر سهم واريز شود آن 20 توماني كه مازاد بر ارزش اسمي است بعنوان صرف سهام در قسمت حقوق صاحبان سهام در سمت چپ ترازنامه شركت نشان داده مي شود بر طبق قانون تجارت حساب صرف سهام نمي تواند بعنوان سود بين سهامداران توزيع شود.
همانطور كه گفتيم شركت مي تواند تا ارزش روز هر سهم از سهامداران پول دريافت كند در چند مثال زيرمساله را شرح مي دهيم ( در سه مثال زير فرض شده كه سهامداران فعلي حق استفاده از حق تقدم را براي خود محفوظ داشته اند )

مثال يك استفاده از صرف سهام ) فرض كنيد ارزش روز شركت الف در بازار بورس تهران براي هر سهم 5000 ريال مي باشد . و اين شركت 100 درصد افزايش سرمايه مي دهد و بازاي هر سهم جديد 5000 ريال مطالبه مي كند سرمايه قديم شركت 10 ميليون ريال و ارزش اسمي هر سهم هم 1000ريال مي باشد حالا قيمت هر سهم و حق تقدم اين سهم بعد از افزايش سرمايه در بازار چقد مي شود؟
جواب : قيمت هر سهم 5000 ريال و قيمت هر حق تقدم 0 ريال ( بدون ارزش )تعيين مي شود.
روش حل مساله با استفاده از فرمول زير مي باشد :

صورت كسر : كل مبلغ ريالي آورده شده به شركت + ( قيمت هر سهم قبل از بسته شدن نماد * تعداد كل سهام قبل ازافزايش سرمايه )
مخرج كسر : تعداد كل سهام بعد از افزايش سرمايه
حاصل : حداقل قيمتي كه بايد بعد از افزايش سرمايه براي هر سهم باز شود.

قيمت بعد از افزايش سرمايه ۵۰۰۰=۲۰۰۰۰/۵۰۰۰۰۰۰۰+(۵۰۰۰*۱۰۰۰۰)

ارزش هر حق تقدم برابر است با: قيمت بعد از افزايش سرمايه منهاي مبلغي كه شركت براي هر سهم مطالبه مي كند .

قيمت هر حق تقدم ۰ = ۵۰۰۰ - ۵۰۰۰

حتما متوجه شديد كه قيمت بعد از افزايش سرمايه اصلا افت نكرد چون مبلغي كه شركت براي هر سهم مطالبه كرده دقيقا همان قيمت بازار است .در اين مساله همچنين شركت بابت هر سهم 4000ريال صرف سهام از سهامداران دريافت كرده است .

مثال دو استفاده از ارزش اسمي ) همان مثال شركت الف را در نظر بگيريد با ستثناي اينكه شركت براي هر سهم جديد 1000 ريال ( يعني همان ارزش اسمي ) مطالبه مي كند در اين حالت قيمت هر سهم و حق تقدم هر سهم در بازار چقدر خواهد بود ؟
جواب : قيمت هر سهم 3000ريال و هر حق تقدم 2000 ريال تعيين مي شود
روش حل :

قيمت هر سهم بعد از افزايش سرمايه ۳۰۰۰ = ۲۰۰۰۰ / ۱۰۰۰۰۰۰۰ +(۵۰۰۰ * ۱۰۰۰۰ )

ارزش هر حق تقدم ۲۰۰۰ = ۱۰۰۰ - ۳۰۰۰

متوجه شديد كه قيمت هر سهم 2000 ريال افت كرد و هر حق تقدم 2000 ريال قيمت خورد كه باز هم مي شود همان 5000 ريال .

مثال سه استفاده از صرف سهام ) باز هم مثال الف را در نظر بگيريد باستثناي اينكه شركت براي هر سهم 3000 ريال مطالبه مي كند حالا قيمت هر سهم و هر حق تقدم چقدر مي شود ؟
جواب : قيمت هر سهم 4000 ريال و هر حق تقدم 1000 ريال تعيين مي شود
روش حل :

قيمت هر سهم بعد از افزايش سرمايه ۴۰۰۰ = ۲۰۰۰۰ / ۳۰۰۰۰۰۰۰+(۵۰۰۰ * ۱۰۰۰۰ )

ارزش هر حق تقدم ۱۰۰۰ = ۳۰۰۰ - ۴۰۰۰

بطور كلي استفاده از صرف سهام در افزايش سرمايه باعث مي شود كه قيمت هر سهم بعد از باز شدن نماد كمتر از روش ارزش اسمي منفي شود . اما بطور كلي هيچ تاثيري براي هر سهامدار ندارد كه شركت از كدام روش استفاده كند چون بسته به روش مورد استفاده قيمت هر سهم نيز در بازار سهام تعديل مي شود .

آنچه كه در بالا گفته شد مربوط مي شود به افزايش سرمايه با استفاده از ارزش اسمي و صرف سهام اما در مورد صرف سهام اين نكته باقي ماند كه اگر سهامداران حق استفاده از حق تقدم را از خود سلب كند و سهام جديد را به سهامداران جديد بفروشند و از محل عوايد حاصل از صرف سهام آن به خود سهام اضافه بدهند آن وقت قيمت در بازار چه مي شود ؟
اين مساله كه گفته شد دقيقا مربوط مي شود به بانك پارسيان كه اوايل اين هفته سهام آن به سهامدران جديد فروخته شد براي راحتي كار هم همان اطلاعات بانك پارسيان را مثال مي زنيم :
سرمايه قبل از افزايش سرمايه : 341 ميليارد ريال
سرمايه بعد از افزايش سرمايه : 2000 ميليارد ريال
ارزش روز هر سهم كه توسط شركت تعيين شده است : 5000 ريال
ارزش اسمي هر سهم : 1000 ريال
مبلغي كه شركت از سهامداران جديد بازاي هرسهم مطالبه مي كند : 5000 ريال ( دقيقا به اندازه ارزش روز هرسهم )
سهامداران فعلي حق استفاده از حق تقدم را از خود سلب كرده اند .
قيمت هر سهم و قيمت هر حق تقدم بعد از افزايش سرمايه چقدر مي باشد ؟

جواب :
با يك محاسبه ساده مي توان فهميد كه بايستي 1659 ميليون ريال به سرمايه قبلي اضافه شود تا سرمايه جديد بدست آيد يعني :

2000 – 341 = 1659 ميليارد ريال
1659ميلياردريال /ريال 5000 = 331800000 تعداد سهم بايد فروخته شود
يعني با فروش 000/800/331 سهم به قيمت هر سهم 5000 ريال به سهامداران جديد مبلغ 1659 ميليارد ريال تامين مي شود و سرمايه به مبلغ 2000 ميليارد ريال مي رسد . از طرفي ديكر 000/200/327/1 سهم ديگر نيز مازاد مي آيد كه بايستي بين سهامدان قبلي به نسبت سهام تقيسم شود

كل تعداد سهام بعد از افزايش سرمايه ۰۰۰/۰۰۰/۲۰۰۰ =۰۰۰/۸۰۰/۳۳۱+۰۰۰/۲۰۰/۳۲۷/۱

حالا قيمت هر سهم بعد از افزايش سرمايه با استفاده از همان فرمول قبلي تعيين مي شود :

ريال ۱۶۸۲ = ۰۰۰/۰۰۰/۲۰۰۰ تقسيم بر ۰۰۰/۰۰۰/۰۰۰/۱۶۵۹ +(۵۰۰۰* ۰۰۰/۰۰۰/۳۴۱ )

منفي ارزش هر حق تقدم (۳۳۱۸) = ۵۰۰۰ - ۱۶۸۲

ملاحظه مي كنيد كه قيمت بازار هر سهم بعد از افزايش سرمايه 1682 ريال تعيين مي شود . و كساني كه اين سهم را خريده اند بازاي هر سهم 3318 ريال گرانتر پول به سهامداران قبلي پرداخت كرده اند .
قيمت 1682 ريال دقيقا قيمتي است كه اگر بانك پارسيان در بورس اقدام به همين روش افزايش سرمايه مي كرد قيمت مي خورد ورشد قيمت بعد از آن بستگي به بانك دارد كه در كدام رشته فعاليت كند تا EPS سهم دوباره رشد كند . اينكه آيا قيمت به همان 500 تومان مي رسد يا خير بستگي به عملكرد مديران بانك دارد كه بتوانند از وجوه حاصله چطور استفاده كنند . بهر حال خريداران اخير اين سهم وارد ريسك بزرگي شدند كه به عملكرد مديران بانك وابسته است .
شايد اين سوال پيش آيد كه آيا سهامداراني كه اين سهم را در قيمت 5000 ريال خريده اند ضرر كرده اند ؟ جواب مشخص است بله در حال حاضر كاملا ضرر كرده اند و سهام را به نفع سهامداران قبلي گرانتر خريده اند . روش مزبور كاملا به نفع سهامداران قبلي عمل كرده است و سهامداران جديد به دليل نبود بازار شفاف ( خارج از بورس ) و عدم محاسبه ريسك سرمايه گذاري اقدام به خريد كرده اند .
متاسفانه در بورس شايعه اي وجود دارد كه قيمت اين سهم را در حد 1000 تومان بعد از افزايش سرمايه همانند بانك هاي كارآفرين و اقتصاد نوين تعيين مي كنند اما همه چيز آنقدر واضح است كه خط بطلان به شايعه مزبور كشيده مي شود . كافيست فقط به تعداد سهام اين سه بانك نگاه كنيد متوجه غلط بودن شايعه مزبور مي شويد :
تعداد سرمايه بانك كارآفرين 000/000/200 سهم قيمت هر سهم 11500 ريال
تعداد سرمايه بانك اقتصاد نوين 000/000/250 سهم قيمت هر سهم 9250 ريال
تعداد سرمايه بانك پارسيان 000/000/000/2 سهم قيمت هر سهم 1682 ريال

حالا با توجه به اينكه تعداد سهام پارسيان ده برابر بزرگتر از كار آفرين مي باشد قيمت 168 تومان كاملا منطقي به نظر مي رسد .

به نقل از سايت بازار سرمايه ايران

1 سبد سهام من

2004-06-24T19:51:00.000+04:30

امروز دستور خريد دادم تا سهمهاي زير را به سبدم اضافه كنم:

1. سرمايه گذاري معادن روي ايران
2. لوله و تجهيرات سديد
3. فرآوري مواد معدني
4. كالسيمين
5. گروه بهمن
6. مرتب
7. سامان گستر اصفهان

سبد من قبلاٌ شامل سهام زير بود:

1. داده پردازي
2. خدمات انفورماتيك
3. صدرا

خيلي هيجان زده هستم

2004-06-24T15:30:00.000+04:30

سلام

هميشه از دفتر يادداشت خوشم مي اومد و هميشه يه دفتر يادداشت دم دست دارم و سعي ميكنم همه چيز رو يادداشت كنم.! شايد به اين خاطر كه هميشه نويسندگي و نويسنده شدن رو دوست داشتم, هر چند كه هيچ وقت زياد ننوشتم ودرست و حسابي هم ننوشتم!

از وقتي كه فهميدم Blogger بوجود اومده تصميم گرفتم كه بلاگر بشم و هميشه بنويسم تااينكه بالاخره طلسم شكست و من از يك ساعت پيش يه بلاگر شدم! براي اين كار به خودم تبريك و آفرين ميگم !...

در حال حاضر تصميم دارم كه يادداشتهاي مربوط به بورس سهام تهران را در اينجا بنويسم. يادداشتهايي كه مربوط به شنيده هايم از اين و آن و نيز سر زدن به وبلاگها و سايتها ميشود. من در بورس كاملاً تازه كار هستم والبته قصدم از اين يادداشتها و نوشته ها سعي در يادگيري اصول و فوت و فنهاي معامله در بورس سهام ميباشد كه اميدوارم كم كم پيش بروم و بتوانم معاملات سودمند و آبرومندي انجام دهم.